Konkwistadorzy – Główne postacie hiszpańskiej konkwisty
Francisco Pizarro
Urodzony w roku 1478 roku (inne źródła podają rok 1471) w mieście Trujillo w dzisiejszym regionie Estremadura.
Zmarł 26 czerwca 1541 w Limie, zamordowany przez zwolenników Diego de Almagra.
Rodzice: Francisca Gonzales y Mateos i Gonzalo Pizarro y Rodriguez de Aguilar
Żony: do 1537 Quispe Sisu (dona Ines) (lub Huaylas Yupanqui), wdowa po Atahualpie, dzieci: Francisca Pizarro Yapanqui (ur. 1524 lub grudzień 1534 w Jauja) i Gonzalo Pizarro (zmarł jako dziecko)
od 1537 Cuxirimay (dona Angelina) wdowa po Atahualpie.
Hiszpański konkwistador, główna postać Hiszpańskiej konkwisty. Syn pułkownika piechoty, weterana walk z Maurami i w kampaniach włoskich – Gonzalo Pizarro zwanego „Długim” i kobiety niskiego pochodzenia z rodziny chłopskiej, Francisci Gonzales y Mateos (pokojówką Beatriz Pizarro, jego ciotki), która później poślubiła Martina de Alcantara. Rodzicami matki Pizarra byli Juan Mateos i Maria Alonso rolnicy z przedmieścia Huerty. Po śmierci męża Maria wyszła ponownie za mąż za Juana Casco, farbiarza suien z San Miguel – badania wykazują, że właśnie w domu Juana Casco mieszczącego się na ulicy Dyers urodził się Francisco.
Źródła podają kilka miejsc w których Francisco się urodził, a mianowicie: w Trujillo lub w Huerta de Animas (skąd pochodziła matka) lub w okolicach kościoła Santa Maria gdzie mieszkał ojciec lub w miejscowości La Zarza zwanej także Conquista de la Sierra (przedmieścia Trujillo). Sam Pizarro określił w kilku dokumentach, że urodził się w Trujillo (fundacja kaplicy z 5.VI.1537 i testament z 5.VI.1537).
Ochrzczono go w w Kościele lub pustelni San Miguel, znajdującej się niedaleko domu Juana Casco.
Dziadkami ze strony ojca byli Hernando i Isabel.
Ojciec urodził się około 1446 a zmarł w wieku 76 lat. Historycy uważają że spłodził Francisca mając 20 lat. Majątek ojca obejmował nieruchomość w La Zarza, dom po przodkach oraz dochody z kopalń w Pampelunie. Otrzymał także w 1522 roku 300 dukatów za udział w wojnie w Nawarro. Prawowitą żoną jego ojca była Isabela de Vargas (mieli trójkę dzieci). Ślub zawarli 29 lipca 1503 roku w kościele Santa Maria la Mayor w Trujillo. Był radnym w Trujillo. Ojciec Francisco Pizarra zmarł od ran podczas oblężenia Araya 31 sierpnia 1522 roku. Pochowano go w kaplicy klasztoru San Francisco w Pampelunie, lecz po latach jego syn Hernando przeniósł jego zwłoki do klasztoru Concepcionistas Jeronimas w Trujillo.
Francisco Pizarro był krewnym Hernando Corteza – zdobywcy Meksyku – Catalina Pizarro Altamirano matka Corteza i ojciec Pizarra byli spokrewnieni.
Niektóre źródła podają, że rodzice go porzucili i znaleziono go u bram kościoła w Trujillo.
Inne źródło podaję, że został podrzucony na ulicy Puerta de la Coria i zabrany przez zakonnice. Te przekazały noworodka osobie o nazwisku Barragan, który miał zająć się znalezieniem opiekunki. Przez ten czas karmiła go piersią matka Barragana.
Ponieważ był dzieckiem z nieprawego loża, nie przysługiwało mu prawo do wykształcenia ani możliwość kariery wojskowej ani możliwość dziedziczenia po ojcu.
Nie nauczył się czytać i pisać, a wczesne lata spędził wypasając świnie.
Miasto Trujillo liczyło wtedy 2 tysiące mieszkańców, leżało w Estremadurze, która w okresie konkwisty była częścią królestwa Kastylii (obejmuje obecnie prowincje Badajoz i Caceres). Zgodnie z wpisem z roku 1552 liczba mieszkańców miasta i okolicy wynosiła 4461.
Gdy Kolumb powrócił ze swojej wyprawy Pizarro miał piętnaście lat. Był pod wrażeniem opowieści o podróżach Corteza.
W roku 1493 przeniósł się do Sewilli.
Około roku 1498 lub 1499 udał się do Włoch by uczestniczyć w wojnach. Inne źródła mówią, że we Włoszech przebywał w latach 1495-1498 walcząc w Kalabrii i na Sycylii pod dowództwem kapitana Gonzalo Fernandeza de Cordoba. Jest szeregowym żołnierzem i nie awansuje w wojskowej hierarchii.
Na młodego Pizarro duży wpływ miały zasłyszane opowieści o bogactwach południowych krajów. Inne źródła podają, że już 10 lutego 1502 roku wypływając z Sanlucar de Barrameda był najemnym żołnierzem wyprawy na Santo Domingo (potem nazywaną Hispaniola), dowodzonej przez Nicolasa de Ovando y Caceresa i przebywa tam do 1509 roku. Tym samym statkiem na Hispaniole przypłynął Bartolome de Las Casas
W roku 1509 gubernator Nicolasa de Ovando mianuje go porucznikiem w swojej lokalnej armii.
W 1510 wypływa na południe pod rozkazami Alonsa de Ojedy.
Ojeda nadzoruje budowę fortu San Sebastain lecz gdy zostaje ranny w potyczce z tubylcami pozostawia Pizarra jako dowódcę fortu (miał czekać na powrót Ojedy przez 50 dni). Przez dwa miesiące z 70-osobowym oddziałem stawia opór wojownikom. Po dwóch miesiącach przypływa Martin Fernandez de Enciso z prowiantem i nowymi żołnierzami – na statku jest także Vasco Nunez de Balboa. Przenoszą się na zachodnią część do Zatoki Uraba gdzie zakładają we wrześniu 1510 miasto Santa Maria de la Antigua (pierwsze Hiszpańskie miasto w Ameryce). Pizarro ma wówczas 32 lata.
U boku Nuneza de Balboa – który otrzymał misję znalezienia nowych źródeł złota, pereł i niewolników – uczestniczy w założeniu Darien, a potem w 1513 roku przechodząc góry, wzdłuż rzeki Atrato dociera jako jeden z pierwszych Europejczyków do wybrzeża Oceanu Południowego.
W 1514 nowym gubernatorem Santa Maria la Antigua zostaje Pedrarias Davila, a porucznik Pizarro jego „prawą ręką”.
W roku 1515 wraz z Moralesem przebył Przesmyk i pertraktował z krajowcami na wybrzeżu Pacyfiku. Pozyskuje złoto i perły.
Eksplorują Wyspy Perłowe w celu zdobycia niewolników, złota i pereł.
Między 1517 a 1518 dochodzi do konfliktu Balboi i Pedrariasa. Balboa chcąc dokonać podboju wysp Perłowych buduje w Acla cztery statki i mając 300 ludzi przepływa 74 km wybrzeża, gdzie słyszy o wielkim i bogatym imperium na południu. Chcą tam dopłynąć buduje większą łódź, lecz Pedrarias listownie wzywa go do siebie w styczniu 1519 roku. Pedrarias wysyła Pizarra by aresztował Balboe za próbę samozwańczego podboju terenów na Morzu Południowym. Balboa został następnie ścięty. Pizarro przyłącza się do Pedrariasa i otrzymuje dowództwo kilku ekspedycji woskowych w których nabiera doświadczenia i zyskuje dobre imię jako żołnierz i dowódca.
W roku 1519 poznaje Diego de Almagra i na początku łączy ich przyjaźń i wspólne interesy.
Z Pedrariasem przenosi stolicę rządu do Panamy. Tutaj mając 50 lat miał mały majątek ziemski i kilku niewolników przysługujących mu z tytułu wysługi wojskowej. W Panamie został zastępcą gubernatora, radcą i alkadem – czyli osobą stojąca na czele władz miejskich. Jako współwłaściciel kompanii wydobywającej złoto miał ecomiende, 150 niewolników na wyspie Taboga, leżącej wybrzeża. Ponadto wyspa była bogata w żyzną glebę pod uprawy oraz w żwir, którym Pizarro handlował, sprzedając go do stoczni, jako balast dla budowanych statków. Określa się, że jego majątek w tym okresie (czyli w roku 1521) wynosił 30 tysięcy castellanos, a gdy wypływał do Peru majątek ten pozostawił w depozycie u Nicolasa de Ribery.
W roku 1522 Andagoya powrócił ze swojej nieudanej wyprawy na południe – przywozi jednak informacje o bogactwach leżących w tamtych krainach.
W roku 1524 zadeklarował w Panamie, że cały swój majątek jest w stanie przekazać by służyć dla Jego Królewskiej Mości.
Do 1525 wydał 5000-6000 dukatów na ekspedycje poszukiwawcze w rejonie Panamy.
Gdy Pizarro wstępował w roku 1529 do Zakonu Rycerzy Santiago w Trujillo, w roku 1529 musiał być zweryfikowany i wykazać czystość swojej chrześcijańskiej krwi, bez Żydowskich lub Mauretańskich przodków.
13 listopada 1529 roku Hiszpański król Karol I wydaje certyfikat nadania herbu dla Francisco Pizarra. Dokument zawiera krótki opis jego osiągnięć dokonanych przed podbojem Peru:
na Hispaniolę udał się około dwadzieścia pięciu lat temu, gdzie wraz z Larii, gubernatorem wyspy pomagał w podboju tych ziem;
stamtąd udał się z Alonso de Ojeda do Tierra Firme, zwanej Castilla del Oro, i jako kapitan pomagał w podboju tych ziem;
wraz z Vasco Núñezem de Balboa odkrył Morze Południowe;
pomagał gubernatorowi Pedraria de Ávila w uspokojeniu wszystkich chrześcijańskich miast we wspomnianej Tierra Firme, czyli Urabá i Darién.
W tym okresie był opisywano go jako dojrzałego mężczyznę, szczupłego i wysokiego ciała, z herkulesowymi ramionami, długą broda, o milczącym i przenikliwym spojrzeniu.
Rozbudzone nadzieje na bogactwo pozwoliła mu zrealizować spółka, jaką założył z Diego de Almagro i księdzem Hernando de Luque.
Inkowie określali go mianem Machu Apo, a w Hiszpanii „Lwem Hiszpanii”.
Założył w roku 1535 Ciudad de los Reyes, czyli „Miasto Królów”, obecną Limę. Od 1535 miasto było stolicą wicekrólestwa Peru.
Po stolicy, jako jej gubernator Pizarro chodził ubrany na czarno, z białym kapeluszem i białymi rękawiczkami ze skóry jelenia. Bardzo rzadko ubierał swój najznakomitszy strój, który otrzymał od swojego krewnego, zdobywcy Meksyku – Hernana Cortesa. Ten wzorowany na szatach króla Karola V ubiór otrzymał w Toledo.
W roku 1539 spisał testament, w którym między innymi wyznaczył Hernando Pizarro, którego bardzo cenił, do opieki nad swoimi dziećmi oraz by Hernando był administratorem jego majątków, aż nie osiągną pełnoletności.
Jego konkubiną była Inkaska księżniczka, siostra Atahualpy, pochodząca z rodu Pachacuteca – Anas Kalike (Anas Kolike lub Angelina Yupanqui córką Huzinacapa), z którą miał syna o imieniu Francisco (tak jak jego imię).
Poślubił Ines Huayalas córkę Huayna Capaca i Contar Huacho. Określano ją jako wesołą, zalotną i pełna życia – Pizarro nazywał ją Pizpeta. Gdy przyjęła wiarę katolicka przybrała imię Isabel de Huaylas Yapanqui.
W grudniu 1534 w Jauja rodzi się jego córka Francisca. Gdy miała 3 lata została oddzielona od matki, a w roku 1537 związek się rozpał gdyż Francisko Pizarro podejrzewał Inez o kontakty ze zbuntowanym Manco Inca.
W roku 1538 Ines poślubiła Hiszpana Francisco de Ampuero
Po śmierci Francisco Pizarra została żoną Betanzosa – kronikarza i tłumacza Hiszpańskiego.
Został pochowany w Katedrze w Limie. Zwłoki są dostępne dla zwiedzających – oszklona trumna znajduje się w niewielkiej kaplicy Katedry.
Kronikarze wskazują, że zmarł w wieku 63 lat i dwóch miesięcy lub 65 lat.
Postać Pizarra ma tylu zwolenników co przeciwników. Postawiono mu wiele pomników, nadano ulicom jego imię, ale także usuwano obraz z jego podobizną z sali Ministerstwa w Peru i przenoszono pomnik w Limie.
W kronikach jest opisywany następując: zamknięty w sobie, małomówny, geniusz, powolny, przebiegły, skromny, prowadził krótkie dialogi, uparty,
Herb rodowy Pizarrów przedstawia na srebrnej tarczy wysoką sosnę, po obu jej stronach stoją niedźwiedzie patrzące w górę, zrywające szyszki i depczące leżące na ziemi kamienie (łupki).
Ród jest latynowski i wywodzi się z gór Asturii w północnej Hiszpanii. W okolicach Trujillo przodkowie Francisco Pizarro zjawili się wraz z armią Ferdynanda III (Króla Kastylii w latach 1217-1230) podczas podboju terenów Sewilli 25 stycznia 1232 roku.
Pierwsze wzmianki o rodzie Pizarro pochodzą z roku 1391 i dotyczą pola w okolicy Trujillo, którego właścicielami byli bracia Ferranta Martin, Rodrigo Alfonso i Martin Alfonso.
Dom rodzinny w Trujillo został zbudowany przez pradziadków Francisco Pizarra – Diego Hernandeza Pizarro i Sevilla Lopez de Carvajal.
„PIZARRO” to podwójne słowo baskijskie – pochodzące od łacińskiego „lapitz-arri” czyli „kamień łupkowy”. Natomiast słowa „lapitz” i „arri” pochodzą od innego łacińskiego słowa „lapideus”, czyli „kamienny”.
W literaturze znalazłem wzmiankę, że był wany markizem Charcas i Los Atavillos.
Grobowiec Pizarra
Trzy wyprawy Francisco Pizarro.
Diego de Almagro
Urodzony w roku 1475 w hiszpańskiej wsi Aldea – bądź został znaleziony w Almagro (stąd nadano mu takie nazwisko).
Zmarł 8 lipca 1538 w Cuzco.
Rodzice: Juan de Montenegro, Elvira Gutierrez.
Dzieci: Diego Almagro „Młodszy”.
Pochodził z nieprawego łoża, jego matka po urodzeniu ukryła go przed ojcem. Potem pozostawiła go u wuja i przestała interesować się małym Diego. Wuj traktował go bardzo surowo i często bił. Diego ucieka od wuja i udaje sie do Madrytu, gdzie odnajduje swoją mamę, która mieszkała już z innym mężczyzną i nie chciała by DIego z nimi zamieszkał.
W roku 1514, po kryminalnym incydencie – śmiertelnie ranił nożem przechodnia w Madrycie – odpływa do portu Castilla de Oro w Panamie.
18 stycznia 1514 wraz z Hernado de Soto przybywa do Panamy, do portu Darien) jako żołnierz nowego gubernatora, don Pedra Ariasa Davili.
W październiku 1524 wraz z Francisco Pizarro i księdzem Hernando de Luque – reprezentujący finansistę Gaspara de Espinoze – zawiązują spółkę, dzięki której możliwe było sfinansowanie pierwszej ekspedycji, która wyrusza z Panamy na południe i bada wybrzeże Kolumbii. Docierają do „Portu Głodu”, gdzie Diego de Almagro traci oko w walce z tubylcami – miał wtedy 49 lat.
10 marca 1526 wraz z Francisco Pizarro Hernando de Luque tworzą Kompanię Lewantu, spółkę, której zadaniem jest przeprowadzenie podboju ziem leżących na południe od Zatoki Panamskiej. W imieniu Almagra, który był analfabetą, dokument podpisał jeden z szanowanych obywateli Panamy. Wiosną dopłynęli do ujścia rzeki San Juan, gdzie się rozdzielili. Almagro wrócił do Panamy po posiłki, Pizarro czekał na Wyspie Koguciej. Wraz z Almagrem przypłynął z Panamy urzędnik, który miał sprawdzić oskarżenia, skierowane przeciw Pizarro i Almagro przez zbuntowanych uczestników wyprawy. Almagro ponownie wraca do Panamy po nowych ochotników.
Na początku 1527 dotarł on do pozostawionych na wyspie Gorgona towarzyszy. Połączone siły konkwistadorów docierają do zatoki Guayaquil i pierwszego inkaskiego miasta Tumbez. Pizarro podejmuje decyzje powrotu. Almagro zostaje w Panamie, a Pizarro udaje się do Hiszpanii, na dwór Karola V.
W lipcu 1529 dekretem królewskim „Capitulation de Conquista” Almagro otrzymał tytuł gubernatora Tumbez.
27 grudnia 1530 wyrusza z Panamy na południe na trzecią wyprawę zorganizowaną przez Pizarra.
W sierpniu 1533 powrócił z Panamy wraz ze 150 nowymi żołnierzami.
Na początku 1535 Cesarz Karol V dokonał podziału zaaneksowanych ziem. Na mocy królewskiego edyktu przyznał Pizarrowi część północna, a Almagrowi południową.
3 lipca Pizarro wysyła Diego de Almagro z Cuzco na wyprawę do Chile, z której powraca pod koniec 1536. Nasila się konflikt z Francisco Pizarrem.
26 kwietnia 1538 oddziały Almagro pod dowództwem Orgoneza zostają pokonane przez Hernanda Pizarra w bitwie pod Las Salinas. W bitwie schwytany zostaje Diego de Almagro i trafia do więzienia w Cuzco, gdzie zostaje mu wytoczony proces. 8 kwietnia zostaje wykonany wyrok i 63 letni Diego de Almagro umiera.
Gonzalo Pizarro
Urodzony w roku 1510 w hiszpańskim Trujillo.
Zmarł 10 kwietnia 1548 w Cuzco.
Rodzice: Gonzalo Pizarro y Rodríguez, María Alonso
Hiszpański konkwistador Peru, przyrodni brat Francisco Pizarra, młodszy od niego o około 30 lat. Gubernator Quito, odkrywca zachodnich dorzeczy Amazonki w latach 1540–1544, przywódca buntu konkwistadorów przeciw koronie Hiszpańskiej w latach 1544–1548.
W kronikach opisywany jako: ciemnowłosy, silnie zbudowany, z opinia wspaniałego żołnierza, największego wojownik jaki walczył w Nowym Świecie. Jako dowódca odznaczał się energią i wiarą w siebie oraz nie przejmowaniem się względami humanitarnymi.
Już w wieku lat 30-tu był bardzo zamożny, a mimo to szukał nowych krain, które mógłby podbić. Jego majątek obejmował domy i warsztaty wokół Quito oraz plantacje koki i posiadłości ziemskie, na których pracowali Indianie w liczbie od 20 do 150 na każdej z nich. Osiem tysięcy osób ze 140 miastach i wiosek Peru składało mu daninę. Ponadto posiadał stada bydła i domy w Quito, rancza na południu Peru, domy w Boliwii oraz kopalnie srebra w Potosi i Porco.
Gonzalo Pizarro został ścięty 10 kwietnia 1548 roku na głównym placu Cuzco. Jego głowa została wysłana do Limy i tam wystawiona na widok publiczny, na głównym placu przed pałacem gubernatora. Natomiast pozbawione głowy ciało Gonzala zostało pochowane pod ołtarzem kościoła La Merced, obok ciała Diego de Almagro „Starszego” i Diego de Almagro „Młodszego”.
Hernando Pizarro
Urodzony w roku 1504 w Trujillo, w Estremadurze.
Zmarł w roku 1578 (lub 1580) w swojej posiadłości.
Rodzice: Gonzalo Pizarro y Rodríguez, Isabel de Vargas.
Żona: Francisca Pizarro Yupanqui, 5 dzieci (Francisco, Juan, Gonzalo, Isabel i Ines – imiona na cześć braci i córki Francisco Pizarra)
Hiszpański konkwistador. Młodszy brat Francisca i starszy brat Juana i Gonzalo.
Na początku podboju miał dwóch giermków: Juana Cortesa i Alonsa de Toro.
W maju 1533 udał się do Hiszpanii wioząc ze sobą tzw. Quinto real – czyli piata część okupu przekazanego przez Atahuallpe, należną królowi Hiszpanii.
9 stycznia 1534 dopływa do Sewilli na pokładzie statku „Santa Maria del Campo”. Zgromadzone skarby prezentuje królowi Karolowi V.
20 maja 1534 otrzymał w Toledo Habit Zakonu Rycerzy Santiago.
Następnie powrócił do Peru w styczniu 1536 przywożąc m.in. nadanie Diego de Almagrowi gubernatorstwa Nowej Toledo.
Po powrocie z Hiszpanii, 29 stycznia 1538 objął posadę wicegubernatora Cuzco i kapitana generalnego.. Dobrze traktował więzionego Manco Inkę. Zezwolił mu opuścić miasto pod pretekstem przyniesienia złotego posągu – Manco nie wrócił i rozpoczął rebelię przeciwko Hiszpanom w Peru.
W tym okresie Hernando Pizarro był bardzo zamożnym człowiekiem, inwestował w grunty i nieruchomości. Pomnażał swój majątek posiadając 30000 pesos rocznie dochodu z pracy 9000 niewolników; 130000 pesos rocznie przychodu z kopalni Porco; kilka działek w Cuzco które wcześniej należały do Hernando de Soto. Był właścicielem encomiendos, ziem i nieruchomości w Cuzco, Trujillo, Medellin, La Haba, La Zarza, Zarza de Montanchez, La Cumbre, Logrosan, Garciaz, Canamero, Cabeza del Buey, Merida, Jaraicejo, Badajoz oraz domy i młyny w Merida, Trujillo, Plasencia i Medelin.
W roku 1539 powraca do Hiszpanii, ale Almagryści złożyli przeciw niemu pozew oskarżając go o przywłaszczenie sobie dużych sum złota i srebra oraz o zamordowanie Diego de Almagro.
17 kwietnia 1540 w Madrycie zostaje aresztowany, a 14 maja uwięziony. Więziono go w zamku La Mota w Medina del Campo, gdzie z uwagi na majątek otrzymuje specjalną celę, która pozwala mu na wygodne życie.
Po uwięzieniu w La Mota pozwolono mu zamieszkać w z dwiema paniami ze stowarzyszenia Medina del Campo, Isabel de Mercado i jej ciotką. Stowarzyszenie zajmowało się wspieraniem uwięzionych. Ze związku Hernando i Isabel urodziło się dwoje dzieci: Hernando Pizarro i Isabel Mercado. Chłopiec zmarł bardzo młodo, a dziewczynka urodzona w roku 1541 imieniem Isabel (lub Francisca Pizarro Mercado) przebywała w wraz z rodzicami w La Mota. Jednak po pewnym czasie Hernando znudził się Isabel Mercado i zamknął ją w klasztorze, płacąc jej rocznie 20000 maravedis. Niedługo po tych wydarzeniach zjawiła się u niego Francisca Pizarro Yapanqui – córka Francisco Pizarra. Ożenił się z nią w roku 1551 – on miał wówczas 52 lat, a ona 18 lat . Ślub odbył się 27 października w kościele Santa Maria.
Mieli pięcioro dzieci, którym nadali imiona na cześć członków rodziny:
– Syn Francisco – w roku 1581 poślubił córkę hrabiego Punoenrrosto
– Syn Juan – najstarszy, nie ożenił się ale miał syna. Dokumentem z 11 czerwca 1578 rodzice wyznaczają go jako spadkobiercę majątku. Zmarł jako czwarty z rodzeństwa
– Syn Gonzalo – zmarł jako dziecko
– Córka Izabela – zmarła jako dziecko
– Córka Ines – wyszła za mąż za Diego Meia de Prado i miała córkę Aldonę (zmarła jako dziecko), Ines zmarła jako trzecia z rodzeństwa.
Byli jedynymi spadkobiercami fortuny Francisco Pizarra i poświęcili ją na ochronę dziedzictwa kulturowego.
Sfinansował wykonanie obrazu do Kaplicy Francisco Pizarra w Limie – obraz namalował Roque Balduque, rozbudował kościół Santa Maria w Trujillo.
W tym okresie Hernando Pizarro był bardzo zamożnym człowiekiem, posiadając 30000 pesos rocznie dochodu z pracy 9000 niewolników; 130000 pesos rocznie przychodu z kopalni Porco; kilka działek w Cuzco które wcześniej należały do Hernando de Soto. Był właścicielem encomiendos, ziem i nieruchomości w Cuzco, Trujillo, Medellin, La Haba, La Zarza, Zarza de Montanchez, La Cumbre, Logrosan, Garciaz, Canamero, Cabeza del Buey, Merida, Jaraicejo, Badajoz oraz domy i młyny w Merida, Trujillo, Plasencia i Medelin, winnicę w górach.
17 maja 1561 Hernando Pizarro za wstawiennictwem Filipa II (syna Karola V) zostaje uwolniony z zamku La Mota – jest wówczas ślepym, zgarbionym, siwowłosym starcem podpierający się laską. Wraz z żoną Franciscą udaje się Trujillo, gdzie odrestaurował starą rodzinną posiadłość i nazwał ją Palacio de la Conquista.
Hernando dożył późnej starości i zmarł w swoim pałacu w Trujillo w Hiszpanii.
Po jego śmierci Francisca, 30 grudnia 1581 wyszła ponownie za mąż za Pedro Ariasa Portocarrero, opuściła dom i zamieszkała w Madrycie, gdzie mieszkała przez 17 lat (lub dom był w Trujillo i należał do majątku Perdo). Pedro był bratem żony jej syna Francisca.
W roku 1578 łączna kwota majątku Hernanda i Francisci wynosiła 1 062 775 dukatów. Na tą kwotę składały się między innymi grunty i nieruchomości w La Zarza warte 30 000 dukatów, inne grunty 240 000 dukatów, inne nieruchomości 42 000 dukatów, biżuteria 30 000 dukatów, zyski z umów 96 000 dukatów i zyski z handlu 28 500 dukatów.
Franciska ostatnie lata spędziła na dworze Króla Filipa II, a zmarła 30 maja 1598 roku.
Z dokumentu z dnia 17.IV.1553 wynika, ze Hernando miał jeszcze czwórkę nieślubnych dzieci: Catalina, Graciana, Francisca i Maria.
Hernando de Soto
Urodzony w roku 1500 w hiszpańskim Badajoz.
Zmarł 21 maja 1542 w Missisipi w Stanach Zjednoczonych.
Rodzice: Leonor Arias Tinoco, Francisco Mendez de Soto.
Żona: Isabel de Bobadilla (od 1537).
Hiszpański żeglarz, odkrywca i konkwistador, pierwszy Europejczyk, który zbadał Florydę.
W roku 1538 udał się na Florydę, gdzie umarł na febrę, a jego trumnę zatopiono w jednym z dopływów Missisipi.
W roku 1879 jego potomek – Pedro Carrila de Soto – złożył przed Najwyższą Królewską Radą Indii zaświadczenie do Króla, o przyznanie mu gratyfikacji stosownych do zasług swojego przodka. Zaświadczenie sporządził notariusz Jimenez de la Espada.
Pedro Arias de Avila
Znany również jako Pedrárias lub Pedrárias Dávila.
Urodzony około roku 1443 w Hiszpańskiej Segowii.
Zmarł 6 marca 1531 w León.
Hiszpański konkwistador, młode lata spędził jako dworzanin króla Ferdynanda II, a w latach 1514-1526 był gubernator Castilla del Oro „Złotej Kastylii”.
Początkowo miał zaprowadzić porządek w kolonii na Przesmyku Panamskim i uwięzić Vasco Nuneza de Balboe
W roku 1519 zbudował nad Pacyfikiem miasto Panamę, a nad Morzem Karaibskim miasto Nombre de Dios
W roku 1524 został udziałowcem spółki, mającej za cel podbój Peru i zdobycie bogactwa tego kraju. Do spółki należeli Francisca Pizarro, Diega de Almagro i ksiądz Hernanda de Luque.
W 1526 roku przeniósł się do León, w Nikaragui, gdzie 1 lipca 1527 został ogłoszony gubernatorem.
Vasco Nunez de Balboa
Urodzony około roku 1475 w Jerez de los Caballeros (Estremadura)
Zmarł 15 stycznia 1519 w Acla, na terenie dzisiejszej Panamy.
Hiszpański odkrywca, gubernator i konkwistador.
Do Hispanioli dotarł w roku 1501 na karaweli Rodrigo de Bastidasa. Na Hispanioli otrzymal repartimiento, ale po kilku latach złego zarządzania majątkiem musiał uciekać.
Założyciel pierwszej stałej europejskiej kolonii na kontynencie amerykańskim w Acla w pobliżu Darién w obecnej Panamie w 1511.
Pierwszy Europejczyk, który 25 września 1513 roku poprzez Przesmyk Panamski dotarł do Oceanu Spokojnego, nazwanego przez niego Morzem Południowym. Oskarżony o zdradę, został schwytany przez Francisco Pizarro, skazany na śmierć i stracony w mieście, które sam wcześniej założył.
Francisco de Orellana
Urodzony w roku 1511 w Trujillo.
Zmarł w listopadzie 1546 roku w delcie rzeki Amazonki.
Był Hiszpańskim odkrywcą i konkwistadorem, gubernatorem Nowej Andaluzji. Do historii przeszedł jako pierwszy biały, który spłynął Amazonka do Oceanu Atlantyckiego.
W roku 1541 jako zastępca Gonzala Pizarro wyrusza do Quito, by na wschodnich terenach poszukiwać legendarnego El Dorado. W okolicach rzeki Rio Napo wyprawa dzieli się, a Orellana z 49 konkwistadorami spływa rzeka w poszukiwaniu prowiantu. Powrót był jednak nie możliwy z uwagi za zbyt silny nurt rzeki.
12 lutego 1542 dopłynęli do ujścia rzeki docierając do Amazonki, którą 26 sierpnia 1542 dotarli do Oceanu. Następnie przez Morze Karaibskie skierowali się do Madrytu, gdzie złożył królowi raport ze swojej odkrywczej wyprawy.
W Hiszpanii żeni się z Aną de Ayala i razem z nią ponownie udał się do Ameryki, uzyskując pozwolenia króla na zdobycie terenów Amazonki – wypływa w roku 1545.
Pedro Sanchez de la Hoz
Urodzony w roku 1514 w Calahorra, La Rioja.
Zmarł w roku 1547 w Santiago, Chile.
Hiszpański kupiec, w czasach konkwisty sekretarze Francisco Pizarro.
W 1534 roku uzyskał prawa do kapitulacji podboju na południe od Cieśniny Magellana.Napisał relację z podboju Peru. Choć oryginalny rękopis zaginął, dzieło zostało zachowane w tłumaczeniu na język włoski, a następnie zostało przetłumaczone na inne języki, stanowiąc cenny opis zarówno podboju hiszpańskiego, jak i etnografii Inków. Cesarz Karol V zezwolił mu na powrót do Nowego Świata, gdzie walczył z Pedro de Valdivią o różne granty dla ziem na południe Peru. W 1547 roku Francisco de Villagra, jeden z ludzi Valdivii zamordował Sáncheza de la Hoza.
Juan de Acosta
Urodzony: Barcarrota lub Badajoz w Hiszpanii
Zmarł: 10 kwietnia 1548 roku w Jaquijahuana, Peru
Rodzice: Alonso de Acosta i María de Alor
Od 25 czerwca 1535 roku przebywał w Panamskim porcie Nombre de Dios, a do Peru trafił kiedy Francisco Pizarro poprosił o pomoc w stłumieniu buntu Inków prowadzonego przez Manco Capaca. W randze chorążego generalnego, uczestniczył w roku 1540 wyprawie do „krainy cynamonu” prowadzonej przez Gonzala Pizarro. Wraz z Francisco de Orellana spłynął rzeką Napo i Amazonką. Ranny podczas potyczki z Indianami.Po powrocie do Cuzco, już jako kapitan w armii Gonzalo Pizarro, prowadził walki z wojskami wicekróla Blasco Núñez Vela. Acosta został ranny w bitwie pod Añaquito w pobliżu Quito. Następnie walczył w okolicy portu Trujillo z flotą Pedro de la Gasca, która przybyła z Panamy.20 października 1547 roku ranny w walce z wojskami wicekróla pod Huariną w okolicy jeziora Titicaca.Wraz z 30 innymi konkwistadorami wysłany przez Gonzalo w celu zniszczenia mostu na rzece Cotabamba. Schwytany do niewoli przez wojska La Gasca, 9 kwietnia 1548 roku w bitwie o przełęcz Apurimac. Przetrzymywany w klatce na placu w Cuzco, a na drugi dzień zgładzony.
Diego de Agüero
Urodzony: w roku 1510 w Deleitosa (Hiszpania)
Zmarł: 26 październik 1544 w Limie, Peru
Rodzice: García Gonzáles de Agüero i María de Sandoval
Wraz z Francisco Pizarro dotarł do Tumbez, założył San Miguel de Tangarara, następnie wraz z Hiszpanami dotarł do Cajamarca i tam uczestniczył w pojmaniu Atahualpy. Przy podziale okupu, który złożył Atahualpa otrzymał 8880 złotych peso i 362 srebrne monety. Następnie uczestniczył w wyprawach do Cusco, Collao i na wyspy jeziora Ticicaca. Uczestniczył w założeniu miasta Jauja (25 kwiecień 1534) oraz Limy (1535), gdzie został powołany na stanowisko radnego. W roku 1536 bronił Limy przed atakami wojsk Manco Inca. Za zasługi w obronie miasta otrzymał tytuł radnego wieczystego.Po wojnie domowej między Francisco Pizarro a Diego de Almagro, almagryści zrabowali jego posiadłość a jego uprowadzili do Jauja. Stamtąd uciekł do Limy. Bronił wicekróla Blasco Núñeza Velę podczas buntu encomenderos.
Rodrigo de Aguirre
Urodzony: Hiszpania
Zmarł: 1557
Rodzice:
Do Peru przybył wraz ze swoim wujem, konkwistadorem Francisco de Aguirre. Uczestnik wyprawy do Chile. W latach 1552-1553 walczył z ludem Calchaquíes w prowincji Tucuman. W roku 1553 mianowany na członka Cabildo de Santiago del Estero – instytucji, która administrowała miastem Santiago del Estero, była jednocześnie władzą sądową, polityczną, obywatelską, gospodarczą i społeczną sąsiednich gminy. W latach 1554-1556 przebywał w Chile. Po powrocie obejmuje funkcję porucznika w mieście Santiago del Estero. W tym okresie gubernatorem miasta był Juan Gregorio Bazan, który przekazał władze na ręce Rodrigo de Aguirre. Jednak 13 lutego 1555 roku Royal Audience Lima uznał władze Juana Núñeza de Prado, który objął fotel gubernatora. Rodrigo de Aguirre nie chciał się zgodzić z decyzją Royal Audience, jednak de Prado dokonał zamachu stanu i 25 września 1557 roku aresztowała Rodrigo de Aguirre. Ostatecznie Aguirre pokonuje buntowników. Za jego rządów utworzono ważny szlak komunikacyjny z Górnym Peru. W roku 1557 dowództwo przekazuje przybyłemu kapitanowi Miguelowi de Ardilesowi.
Juan de Alcobaza
Urodzony: 1518
Zmarł: 1568 w Cusco, Peru
Rodzice:
Dzieci: Diego de Alcobaza
W roku 1535 w Limie przyłączył się do wyprawy kapitana Alonso de Alvarado. Uwięziony podczas bitwy pod Puente koło Abancay, przeciwko wojskom Diego de Almagro „Młodszego” – syna Diego de Almagro. Po przybyciu do Cusco służył jako żołnierz pod dowództwami kapitanów Rodrigo Orgóñeza, Pedro de los Ríosa, Gómeza de Tordoya i Pedro Álvareza Holguína – walcząc z wojskami Manco Inci, między innymi w bitwie pod Chupą .W późniejszych latach osiadł w Cusco, gdzie u corregidores Sebastiána Garcilaso de la Vegi uczył i sprawował opiekę nad jego synem, późniejszym kronikarzem Inca Garcilaso de la Vega.
Pedro de Alconchel
Urodzony: 1499, Bejar, Hiszpania
Zmarł: lipiec 1562 Lima, Peru
Rodzice:
Żona: (od 1543) Maria de Aliaga Ruiz de Mazuelas
Dzieci: Catalina, Ana Ramirez
Żona: Francisca Indigena (1547-)
Dzieci: Juan (1543-)
Nazwisko Alconchel nie jest jego prawdziwym, nadano mu je najprawdopodobniej już w Peru, gdzie przybył jako żołnierz Francisco Pizarro. W wojsku pełnił funkcje trębacza.Przebył z Pizarro cała drogę od Tumbez do Cajamarca. Jeszcze przed egzekucją Atahualpy, został jednym ze świadków przekazania Pizarrowi synów Atahualpy.
Kiedy Hszpanie wyruszyli do Cuzco, wojska generała Ruminayi często ich atakowały, niszcząc jednocześnie wiszące nad rzekami mosty. By ochronić most nad Apurimac Pizarro wysłał oddział Hernndo de Soto. Kiedy i ten oddział został zaatakowany na odciecz wyruszył oddział dowodzony prze Pedro de Alconchela, który wygrał walkę pod Vilcaconga.
W roku 1534 był doradcą Francisca Pizarro w kwestii wyboru miejsca na założenie Limy.Po roku 1536 Pizarro, za zasługi, powierzył mu pieczę nad dwoma magazynami leżącymi w pobliżu Limy: w Chilca i w Mala – zaopatrzenie i zakwaterowanie dla sił hiszpańskich.To w zarządzanym przez niego tambo w Mala, 13 listopada 1537 roku, Francisco Pizarro i Diego de Almagro toczyli rozmowy w kwestii podziału i własności miasta Cuzco. Do porozumienia jednak nie doszło.Pedro de Alconchel był w kronikach wspominany jako osoba mająca wpływ na przemiany zarówno społeczne, jak i strukturalne, które nastąpiły po założeniu Limy. Walczył z ubóstwem Indian oraz sprzeciwiał się wycince drzew na budowę domów dla Hiszpanów.
Hernando de Aldana
Urodzony: 1481 Valencia de Alcantara, Hiszpania
Zmarł: 1546 Cuzco, Peru
Rodzice: Francisco de Aldana, Marii Prieto de Ulloa
Jako piechur zaciągnął się na trzecią wyprawę Francisco Pizarro. Wykształcony, umiał czytać i pisać, był pierwszym Hiszpanem, który zainteresował się inkaskim językiem keczua – notował słowa i uczył się języka.
Kronikarz Pedro Cieza de León wspomina, że gdy Hiszpanie dotarli do Cajamarca, Aldana zgłosił się by jako posłaniec udać się do Atahualpy, by poprosić go o przyspieszenie marszu do miasta. Gdy był już u Atahualpy odmówił odebrania mu miecza, mimo nalegań strażników Inki. Wśród Hiszpanów zyskał reputację odważnego i nieugiętego.
Podczas spotkania z Atachualpą w Cajamarca, Aldana, będąc jedynym Hiszpanem który rozumiał keczua, towarzyszył bratu Vicente de Valverde i tłumaczowi.
Po podziale okupu uzyskał 4450 pesos złota i 181 marek srebra.
W 1535 r. był regidorem, czyli członkiem rady w Cuzco. W roku 1536 jako żołnierz kawalerii brał udział w obronie Cuzco przed oblężeniem Manco Inca.
Podczas jednej z misji, jako poseł do Manco Inka schwytany przez almagristę Francisco de Chaves i doprowadzony do Diego de Almagro, który go uwolnił.
Po powstaniu Manco Inca kolejnym epizodem podboju Peru był spór o Cuzco między łupkami a Almagristas, który doprowadził do pierwszej wojny domowej między zdobywcami.
Podczas wojny domowej z oddziałami Diego de Almagro pomógł Gonzalo Pizarro i Alonso de Alvarado uciec z więzienia w Cusco, z którymi wyruszył do Limy.
Po wojnie domowej zrzekł się swoich praw ziemskich w Cuzco i wyruszył do Charcas , osiedlając się w 1538 roku w miejscowości La Plata.
Po morderstwie Francisco Pizarro i buncie Diego de Almagro „młodszego” pozostał lojalny wobec Korony i wraz z oddziałem kapitana Peránzurez de Camporredondo dołączył do wicekróla Cristóbala Vaca de Castro. Przyczynił się do zwycięstwa w bitwie pod Chupą w roku 1542.
Po wybuchu Wielkiej Rebelii encomenderos pod wodzą Gonzalo Pizarro zachował lojalność wobec Korony i opuścił La Platę, aby poprzeć wicekróla Blasco Núñeza Vela.
Kiedy walki się wzmagały, chciał wrócić do Charcas, ale będąc w Cuzco w roku 1546 został schwytany przez Francisco de Carvajala , zwanego „Demonem Andów”. Carvajal skazał go na powieszenie, a wyrok wykonano na głównym placu w Cuzco.
Lorenzo de Aldana
Urodzony: 1508 Caceres, Hiszpania
Zmarł: 1571 Arequipa, Peru
Rodzice: Francisco de Aldana, Marii Prieto de Ulloa
Lorenzo de Aldana był spokrewniony z najwybitniejszymi rodzinami w regionie Cáceres, a jego bratem był Hernando de Aldana.
Posiadał staranne wykształcenie i niezwykłe umiejętności dyplomatyczne, co pomogło mu w skutecznym rozwiązywaniu trudnych problemów.
W październiku 1528 roku, kiedy miał 20 lat przybył do Santa Marta na wybrzeżu Morza Karaibskiego w Nowym Królestwie Granady z wyprawą gubernatora Garcíi de Lermy.
3 lipca 1535 roku wyrusza na podbój Chile w ramach sił Diego de Almagro . Po powrocie do Peru, opuścił szeregi almagrystów i stanął po stronie Francisco Pizarro.
Z uwagi na swoje nadzwyczajne zdolności kierownicze został mianowany tymczasowym gubernatorem prowincji Popayan, na terenach dzisiejszej Kolumbii.
Następnie w randze porucznika pełnił od 9 listopada 1538 do 1540 roku funkcję tymczasowego gubernatora Quito.
W roku 1539 przeniósł się z doliny Yacuanquer do doliny Atriz, gdzie zakłada miejscowość Villaviciosa de Pasto (obecne miasto San Juan de Pasto)..
W roku 1543 Aldana osiedlił się w Limie, a rok później został mianowany naczelnym sędzią stolicy. W 1546 r. Gonzalo Pizarro starał się o stanowisko gubernatora Peru i wysłał Lorenza de Aldanę do Hiszpanii z misją zwrócenia się z tym wnioskiem do Trybunału.
W Panamie napotkał specjalnego wysłannika króla, Pedro de la Gasca , który przybył by ukarać buntowników, którzy nie chcieli przestrzegać nowych praw. Aldana przyłącza się do La Gasca, wraca do Limy gdzie obejmuje funkcję gubernatora i kapitana generalnego.
W bitwie pod Jaquijaquaną w dniu 9 kwietnia 1548 roku gdzie stał po stronie sił królewskich, pokonano Gonzalo Pizarro i Francisco de Carvajal, których wzięto do niewoli i skazano na ścięci.
Po tych wydarzeniach osiadł w Charcas (obecny Sucre) jako encomendero, gdzie mieszkał do 1559 roku, a następnie przeniósł się do Arequipy, gdzie mieszkał spokojnie przez resztę swoich dni, umierając w roku 1571. Pozostawił część swojej ogromnej fortuny na cele kościelne i pomoc ludności indiańskiej.
Był także rycerzem Zakonu Alcántara .
Diego de Almagro „Młodszy”
Urodzony: 1522 Castilla del Oro, Panama
Zmarł: 27 listopad 1542, Cuzco, Peru
Rodzice: Diego de Almagro, Ana Martínez (panamka)
Większość swojego dzieciństwa i młodości spędził w swoim rodzinnym mieście, uzyskując najlepszą możliwą edukację.
Przypuszcza się, że w Peru pojawił się w roku 1532, natomiast na początku 1535 roku był już w Limie
Wraz z Juanem de Radą i Ruy Díazem wyruszył na Callao, aby dołączyć do wyprawy prowadzonej przez jego ojca w Chile , ale uszkodzenie jego statku zmusiło go do zejścia na ląd w Chincha, gdzie zostali zaatakowani przez tubylców. Podążył za ojcem drogą lądową tocząc częste boje z Indianami. Do ojca dołączył w dolinie Aconcagua.
Na podstawie dekretu podpisanego w Yapu w dniu 27 sierpnia 1536 roku został ustanowiony następcą Adelantado w prowincji Nueva Toledo.
Następnie brał udział w męczącym marszu powrotnym do Cuzco przez przybrzeżne tereny pustynne. W Cuzco uwięził braci Hernando i Gonzalo Pizarro (8 kwietnia 1537 r.). Tam pozostał do 6 kwietnia 1538 roku, do bitwy pod Las Salinas, zakończoną porażką almagrystów.
Almagro został aresztowany na rozkaz Hernando Pizarro i w obstawie Alonso de Alvarado wysłany do Limy. W Jauji spotkał się z Francisco Pizarro , który zapewniał go, iż jego ojciec pozostanie żywy. Jednak Hernando Pizarro nakazał uduszenie więzionego Diego de Almagro „Starego”, a następnie zabrał ciało na plac w Cuzco, na którym odbył się wyrok ścięcia głowy. Wcześniej w testamencie Almagro „Starszy” powierzył opiekę nad swoim synem Diego de Alvarado , dopóki nie osiągnie pełnoletności, aby objąć rząd Nueva Toledo.
Młody Almagro pozostał tymczasem w Limie. Kiedy Diego de Alvarado wyjechał do Hiszpanii , opiekę nad młodym przejął Juan de Rada, który zaczął gromadzić wokół swojego protegowanego wszystkich pokonanych w bitwie pod Las Salinas Almagrystów – chcąc pomścić śmierć Adelantado. Grupę ta nazywano „Rycerze Płaszcza”, gdyż z uwagi na biedę mieli tylko jeden płaszcz, w którym chodzili na zmianę.
Po tym jak Pizarro odebrał tej grupie farmę kukurydzy, nadaną im przez urzędnika Domingo de la Presa, ich ubóstwo się pogłębiło i narodziła się myśl zamordowania Francisca Pizarro.
Pizarro przejrzał plany almagrystów, jednak schwytanie buntowników uniemożliwiło przybycie wizytatora królewskiego Cristóbala Vaca de Castro , który przybył, aby mediować jako sędzia spory między Hiszpanami. Almagryści liczyli na sprawiedliwe sądy wizytatora, jednak jak wskazują kroniki Pizarro zdołał go przekupić. Plany zabicia Francisco Pizarro znów nabrały tempa.
Do morderstwa doszło 26 czerwca 1541 roku.
Almagro mianował Gabriela de Rojasa gubernatorem Cuzco i wysłał Garcíę de Alvarado do Trujillo i Piury po ludzi, broń i zapasy.
Buntownicy walczyli ze zwolennikami Pizarro, głównie w Cuzco i w Chachapoyas.
Młody Almagro wraz z rodziną opuścił Limę szukając oddziału Pedro Álvareza Holguína. Oddziały Almagro szukały wsparcia także u Manco Inki.
Następnie wznowili marsz na południe i w końcu dotarli do Cuzco, gdzie Almagro otrzymał dekret, potwierdzający go jako gubernatora Peru.
Almagro „Młodszy” stoczył 16 września 1542 roku pod Chupa bitwę z wojskami Cristóbala Vaca de Castro. Była to najkrwawsza ze wszystkich wojen domowych między zdobywcami Peru. Almagro ostatecznie przegrał bitwę, gdzie zginęło łącznie ponad 500 Hiszpanów.
Almagro wraz z Diego Méndezem uciekł w kierunku Cuzco, palując udać się do Inków w Vilcabambie. Zostali jednak schwytani i przyprowadzeni w kajdanach do Cuzco.
Vaca de Castro odwiedził ich w celi, i zganił za bunt. Almagro odpowiedział, że nie powstał przeciwko królowi, ale bronił tego, co legalnie mu odpowiadało. Więziony Almagro próbował przekupić strażników i uciec do Manco Inca.
Po odkryciu spisku, Almagro został oskarżony i skazany na śmierć. Od wyroku odwołał się do króla i sądu panamskiego, ale jego skarga została oddalona.
Idąc na wykonanie wyroku poprosił by pochowano go przy ojcu, pod głównym ołtarzem w kościele Miłosierdzia w Cuzco.
Martín de Almendras Holguín
Urodzony: 1557 La Plata de la Nueva Toledo (z miejscowości Potosí , prowincja Charcas, Peru
Zmarł: po 1620, La Plata de la Nueva Toledo (z miejscowości Potosí , prowincja Charcas, Peru
Rodzice: Martín de Almendras Ulloa, Constanza Holguín de Orellana (1539-?)
Żona: Ines de Villalva y Almendras
Jego dziadkami ze strony matki byli generał porucznik Pedro Álvarez Holguín i urodzona w roku 1521 księżniczka Inków Beatriz Túpac Yupanqui. Była to córka władcy Inków Túpac Hualpa.
Gdy Martín był młodym chłopcem zmarł jego ojciec, a matka wyszła za mąż po raz drugi za Iñigo de Villafañe.
W roku 1582 został wybrany radnym Cabildo de La Plata de la Nueva Toledo, a w roku 1589 prokuratorem Potosi, w prowincji Charcas. W latach 1590-1597 był w Potosi Corregidorem.
Przed rokiem 1600 uczestniczył w kilku misjach niosących pomoc, między innymi dla miast Tucumán, San Francisco de Alfaro
Następnie na lata 1605-1608 Almendras Holguín został mianowany przez Royal Audience of Charcas na stanowisko gubernatora prowincji Santa Cruz de la Sierra. Mimo to, pełnił w latach styczeń 1606- styczeń 1607 równocześnie rolę burmistrza miasta La Plata de la Nueva Toledo.
Między sierpniem a wrześniem 1607 roku Almendras, na prośbę sprzymierzonego wodza Cuñayuru stłumił powstanie ludów Chiriguanos, na terenach dzisiejszej Boliwii, którzy pustoszyli ziemie.
Almendras powrócił do prowincji Santa Cruz de la Sierra w roku 1610 i tymczasowo objął ponownie stanowisko gubernatora. Następnie po dekrecie Królewskiej Audiencji Charcas objął z dniem 1 stycznia 1613 roku urząd gubernatora, który pełnił do 1617 roku.
Francisco de Almendras
Urodzony: 1500 Plasencia, Hiszpania
Zmarł: 16 lipca 1545, La Plata de la Nueva Toledo, prowincja Charcas, dzisiejsza Boliwia
Rodzice: ?
Rodzina:
z konkubiną Franciscą miał co najmniej jedną córkę: Inés de Aguiar Almendras,
Z konkubiną Ana Palla miał co najmniej jedną córkę: Cecilia de Aguiar Almendra,
Łącznie miał 12 dzieci, ale nigdy się nie ożenił.
W roku 1532 Almendras udał się do Peru. W roku 1534 wraz ze swymi siostrzeńcami Diego i Martinem de Almendras oraz Hernando Pizarro, udał się na Półwysep Iberyjski, aby dostarczyć królowi nominację na gubernatora Nueva Toledo dla Diego de Almagro oraz markiza i gubernatora Nueva Castilla dla Francisco Pizarro. Do Peru powrócili w roku 1535, w czasie, gdy Francisco Pizarro prosił o pomoc sąsiednie prowincje by pomóc stłumić bunt inków.
Francisco de Almendras uczestniczył w obronie Cuzco, w czasie inkaskiego oblężenia od maja 1536 do marca 1537 roku.
W dniu 29 września 1538 roku założył nowe miasto La Plata.
Od 1540 roku był encomendero de Tarabuco . W tym samym roku został mianowany na wieczystego radnego Cabildo de La Plata de Nueva Toledo – tę funkcję pełnił w okresie styczeń 1540 – 21 listopad 1544.
W okresie 21 listopad 1544 – 16 lipca 1545 pełnił funkcję gubernatora prowincji Charcas.
Martín de Almendras
Urodzony: około 1520 Plasencia, Hiszpania
Zmarł: wrzesień 1565, północna część Quebrada de Humahuaca w prowincji Tucumán, Peru
Rodzice: Juan de Almendras (1490-?), Maryja z Ulloa (?-1500)
Żona: Constanza de Orellana Holguín (1539 – ?) (ślub wiosną 1554 w Cuzco)
Dzieci: co najmniej pięcioro
Martín de Almendras Holguín (ok. 1557 – Po 1618)
Diego de Almendras Holguín (ok. 1559 – ?)
Juana Holguín de Ulloa (1561 – 1628)
Ana de Almendras (ok. 1563 – ?)
W roku 1532 Almendras udał się do Peru. W roku 1534 wraz ze swymi siostrzeńcami Diego i Francisco oraz Hernando Pizarro, udał się na Półwysep Iberyjski, aby dostarczyć królowi nominację na gubernatora Nueva Toledo dla Diego de Almagro oraz markiza i gubernatora Nueva Castilla dla Francisco Pizarro. Do Peru powrócili w roku 1535, w czasie, gdy Francisco Pizarro prosił o pomoc sąsiednie prowincje by pomóc stłumić bunt inków.
Martin de Almendras uczestniczył w obronie Cuzco, w czasie inkaskiego oblężenia od maja 1536 do marca 1537 roku.
W styczniu 1554 roku został burmistrzem miasta La Plata de la Nueva Toledo – funkcję pełnił do stycznia 1555 roku.
Uczestnik bitwy pod Chuquinga w dniu 21 maja 1554 roku, w której Francisco Hernández Girón (lojalny wobec Korony Hiszpańskiej i walczący w szeregach rojalistów) pokonał wojska Alonso de Alvarado.
W roku 1561 ponownie objął stanowisko burmistrza miasta La Plata, sprawując urząd do stycznia 1562 roku.
6 marca 1565 roku tymczasowy gubernator Peru Lope García de Castro mianował go na gubernatora Tucumán, gdyż dotychczasowy gubernator tego miasta – Aguirre rzekomo zmarł.
Ale w kwietniu dotarły do Peru wieści, że Aguirre wciąż żyje, i Almendras miał zawrócić do La Plata. Jednak we wrześniu 1565 roku jego oddział został zaatakowany przez Indian, a Almendras został śmiertelnie ranny.
Alonso Briceño de Arévalo y Mansilla
Urodzony: 1543 Guadalajara, Hiszpania
Zmarł: 1618 Lima, Peru
Rodzice: Don Pedro de Arévalo Briceño i Doña María de Mansilla
Żona: Doña Jerónima Arias de la Peña y Córdoba
Dzieci: Alonso, Augustin
W roku 1570 przybył do Santiago de Chile , gdzie jego brat Don Agustín zajmował wysokie stanowisko. Na rozkaz namiestnika Francisco de Toledo przywiózł do miasta Miguela de Velasco, który wraz z oddziałem 250 Hiszpanów przybył drogą morską do La Sereny w połowie lipca 1570 roku. Ekspedycja miała za zadanie pomóc gubernatorowi Don Melchor Bravo de Saravii w wojnie z Arauco. Wojna ta, toczona między Koroną Hiszpańską a rdzennymi ludami terenów Chile, trwała łącznie 236 lat i zakończyła się ogłoszeniem niepodległości Chile w roku 1818.
Alonso de Alvarado Montaya González de Cevallos y Miranda
Urodzony: 1500 Secadura, Hiszpania
Zmarł: 1556 Lima, Peru
Rodzice: Garcíi López de Alvarado el Bueno, María de Miranda
Żona: Anna de Velasco z Casa de los Condestables de Castilla, (po roku 1542)
Dzieci: Martína Ruiza de Avendaño y Gamboa
Żona: Isabel de Velasco
Dzieci: García López de Alvarado y Velasco
Jako dziecko wychowywał go ciotka Teresa de Alvarado w Hontoria de la Cantera.
Do Peru dotarł z Gwatemali w roku 1534 wraz ze swoim wujem Pedro de Alvarado. Kiedy Pedro wrócił do Gwatemali dołączył do sił Francisco Pizarro, u którego zyskał miano człowieka zaufanego, któremu zlecono różne ekspedycje i wyprawy.
Alonso de Alvarado był prekursorem wypraw do Amazonki. Wraz z 20 osobowym oddziałem dotarł w roku 1535 do ziemi plemienia Chachapoyas. Pozostawił część wojska w Cochabamba, a sam wrócił do Limy, prosząc Francisca Pizarro o nowy zaciąg wojska.
Kiedy wrócił w rejon Cochabamba, na początku 1536 roku założył portowe miasto San Juan de la Frontera de los Chachapoyas, ale w rok później wszyscy Hiszpanie zostali wezwani przez Francisco Pizarro do obrony obleganego przez wojska Manco Inca miasta Limy.
Do Limy dotarł ze 140 hiszpańskimi i tysiącami Indian Chachapoyas.
Po zwycięskiej obronie miasta, Pizarro wysłał go z oddziałem 300 Hiszpanów do Hernando i Gonzalo Pizarro w obronie Cuzco, oblężonych przez wojska Manco Inca.
Po drodze dołączył do niego oddziały Gómeza de Tordoya i Rodrigo Nieto. Wielki 500 osobowy oddział toczył jeszcze po drodze walki w Jauja i wyższych Andach.
W 1537 roku rozpoczęła się wojna domowa między zwolennikami Almagra i Pizarra. Alvarado opowiedział się za stroną Pizarra, ale jego oddział w bitwie pod Puente de Abancay w dniu 12 lipca 1537 roku, przeszedł na stronę almagrysty Rodrigo Orgóñeza.
Uwięziony Alvarado uciekł z niewoli i znów przyłączył się do oddziału Pizarra. Dowodził kawalerią podczas zwycięskiej bitwy pod Salinas, w dniu 6 kwietnia 1538 roku.
Potem wrócił do Limy, a w roku 1538 ponownie do Chachapoyas, gdzie po raz drugi założył miasto San Juan de la Frontera de los Chachapoyas. Z tego miasta Alvarado organizował liczne wypady do dżungli w poszukiwaniu mitycznego El Dorado.
W wyniku tych ekspedycji dotarł w górę Alto Marañón i dotarły do ziem Motilones, odkrywając Rzekę Huallaga. Jego porucznik Juan Pérez de Guevara jako pierwszy przybył do regionu Moyobamba, gdzie w dniu 25 lipca 1540 roku założył miasto Santiago de los Ocho Valles de Moyobamba – które stało się centrum wypraw do dżungli.
W 1539 roku Alvarado wrócił do Limy, zdać raport Pizarro na temat swojego odkrycia.
Kiedy zwolennicy Almagra zamordowali Francisco Pizarro, wierny koronie Alvarado, w lutym 1542 roku wyruszył z Limy do Yungay, gdzie czekał do 8 czerwca na gubernatora Cristóbala Vaca de Castro. Połączone siły spotkały się z wojskami almagrystów w bitwie pod Chupas, w dniu 16 września 1542 roku. Alvarado dowodził w tej wygranej bitwie prawym skrzydłem.
Po tych wydarzeniach Alvarado wyjechał do Hiszpanii, gdzie pozostał przez trzy lata. Jego wierność Koronie uhonorował król który nadał mu tytuł Rycerza Zakonu Santiago i Marszałka Peru. Zamieszkał ze swoją żoną w Burgos.
Gdy Gonzalo Pizarro zbuntował się przeciwko Koronie Alvarado uczestniczył w bitwie pod Jaquijaquaną ( 9 kwietnia 1548 roku).
W 1551 roku Francisco de Miranda, Alonso de Barrionuevo i Alonso Hernández Melgarejo zbuntowali się w Cuzco. Alvarado został tam wysłany przez Króla i 3 grudnia 1551 roku wkroczył do miasta, obejmując posadę Corregidora, czyli namiestnika królewskiego.
12 kwietnia 1553 roku został powołany na kapitana generalnego i sędziego Komisji w zbuntowanej prowincji Charcas.
29 stycznia 1554 roku wojska królewskie dowodzone przez Alonso de Alvarado (oddział liczył 1200 żołnierzy) opuszczają Potosi i udają się w poszukiwaniu zbuntowanego oddziału Hernándeza Girona.
Do Cuzco dotarł 30 marca, a 21 maja stoczył bitwę z oddziałami Parinacochas i Hernándeza Giróna na polu Chuquinga ( prowincja Aymaraes ), ponosząc porażkę. Alvarado został ranny w szyję, ale udało mu się uciec do Limy, gdzie spędził ostatnie dni swojego życia.
Diego de Alvarado
Urodzony: Badajoz, Hiszpania
Zmarł: 1540, Valladoid, Hiszpania
Rodzice: García de Alvarado i Beatriz Tordolla Bazán
Diego de Alvarado swój pobyt na kontynencie Ameryki Południowej rozpoczął od pobytu w Gwatemali i Salwadorze. Nie wiadomo dokładnie kiedy się tam pojawił, ale wiadomo, że w roku 1524 toczył u boku Pedro de Alvarado boje z tamtejszą ludnością. Na rok 1528 datuje się założenie przez niego miasta San Salvador, ale najnowsze badania podważają tą tezę.
Po wybuchu powstania na tych terenach miasto zostało zniszczone, a Diego de Alvarado przeniósł je w dolinę La Bermudy w 1528 roku.
W roku 1530 wyruszył do północnej Gwatemali stłumić kolejne bunty tubylczej ludności.
Do Peru dotarł w roku 1534 wraz z Pedro de Alvarado i w radze Maese de Campo (ranga niższa od generała) dotarł z armia w rejon wybrzeża Puerto Viejo do Riobamba , niedaleko Quito. W tym okresie aresztował oddział Diego de Almagro i przekazał ich Pedro de Alvarado. Jednak przekupiony przystaje do wojsk Diego de Almagro, z którym udaje się na wyprawę do Chile, stając się odtąd jego lojalnym sługą i człowiekiem zaufania.
Popowrocie do Cuzco i uwięzieniu braci Hernando i Gonzalo, Diego de Alvarado powstrzymał Rodrigo Orgóñeza przed zabiciem Hernando Pizarro,
Wraz z kilkoma oficerami został wysłany do obozu Alonso de Alvarado, niedaleko Abancay, aby przekonać ten oddział by przeszedł na stronę Almagristów. Alonso de Alvarado odrzucił ofertę i uwięził Diego de Alvarado. W wyniku tego oddział Almagro, dowodzony przez porucznika Rodrigo Orgóñeza odniósł łatwe zwycięstwo w bitwie pod Abancay (12 lipca 1537 roku).
Alvarado wrócił do Cuzco, a następnie udał się z Almagro na wybrzeże.
Kiedy Hernando Pizarro zbrojnie wystąpił przeciwko wojskom Almagro, Diego de Alvarado wrócił do Cuzco aby przygotować obronę miasta. Następnie zebrał kontyngent żołnierzy i przyłączył się do wojsk Almagro, uczestnicząc w bitwie pod Las Salinas (6 kwietnia 1538 roku).
Po przegranej bitwie udaje się do Limy, a następnie wypłynął do Hiszpanii, chcąc zdać relację królowi z poczynań braci Pizarro – między innymi o zabójstwo Almagro. Wielu ludzi obawiając się braci Pizarro odmówiło zeznań i uczestnictwa w procesie. Podczas procesu Alvarado zmarł w tajemniczy sposób – mówiono że został otruty przez ludzi Pizarro (1540 rok). W wyniku procesu Hernando Pizarro został zamknięty w zamku La Mota w Medina del Campo, gdzie więziono go przez dwadzieścia lat.
García de Alvarado
Urodzony: Badajoz , Hiszpania
Zmarł: 1542, Cuzco, Peru
Rodzice: Don García de Alvarado i Doña Beatriz Tordolla Bazán
Przypuszcza się że do Peru przybył w roku 1537 i że uczestniczył po stronie Almagra w bitwie pod Salinas (6 kwietnia 1538 roku).
Po śmierci Francisco Pizarro jako almagrysta ogłaszał w roku 1541 Diego de Almagro „Młodszego” gubernatorem Peru (1541).
Wysłany wraz z oddziałem 150 konnych i 20 arkebuźników przez Almagro „Młodszego” na północ, dociera na wybrzeże w okolice dzisiejszego Ancash i tam aresztuje Alonso de Cabrera oraz czterech innych królewskich lojalistów, z którymi udaje się do Trujillo. Zdobyte towary przesyła droga morska do Limy, a sam udaje się z odziałem 20 konnych na północ do San Miguel de Piura, które także splądrował. gdzie powtórzył to, co zrobił w Trujillo i zabił kilku wybitnych sąsiadów.
Po powrocie do Limy za zasługi otrzymał stopień kapitana kawalerii, a następnie kapitana generalnego.
Jednak z powodu nieudanego pościgu za oddziałem Perálvareza (który był zwolennikiem króla), Almagro zdymisjonował go i sam ogłosił się Kapitanem generalnym.
Almagro wysyła Garcíę de Alvarado do Arequipy, aby zdobyć więcej broni i koni. Garcia następnie W Arequipie i Lunahuaná wszczyna burdy, niszczy kościoły a następnie udaje się do Cuzco.
Ponieważ przez Almagro „Młodszego” oraz Cristóbala de Sotelo często był poniżany i lekceważony, odsuwa się od almagrystów, a także morduje Cristóbala de Sotelo.
Sytuacja ta wywołała poruszenie wśród almagrystów. García de Alvarado obawiał się odwetu, ale doszedł do porozumienia z Almagro, który mianował go kapitanem generalnym.
García de Alvarado chciał dokonać czegoś większego. Planował zorganizować w Cuzco bankiet, zwabić Almagro „Młodszego”, zabić go i przekazać jego armię Vaca de Castro, uznając go za gubernatora mianowanego przez króla.
Almagro „Młodszy” przeczuwając spisek nie pojawił się na bankiecie, pojmał Garcíę de Alvarado w swoim domu i wraz z Juanem Balsa i innymi swoimi zwolennikami zamordowali Garcię. przytulił go do środka , co wykorzystał sam Almagro, aby zadać cios w głowę, a pozostali obecni dźgnęli go na śmierć.
Pedro Álvarez Holguín
Zwany także Perálvarez de Holguín
Urodzony: 1490 Caceres, region Estremadura, Hiszpania
Zmarł: 16 września 1542, Llanos de Chupas, Peru
Rodzice: Pedro Álvarez Holguín (1460 – ?), Constanza Martínez de Aldana (1472-1521)
Holgun nigdy się nie ożenił, ale żył z inkaską księżniczką Beatriz Túpac Yupanqui, z którą miał co najmniej troje nieślubnych dzieci:
• Fernando Alvarez Holguin (Arequipa , około 1538 – 1576);
• Orellana Konstanz Holguin (Lima , ok. 1539 – Humahuaca, po 1570);
• Maria Holguin Aldana (San Juan, 1542 – ?)
Pedro Álvarez Holguín dotarł do Peru w roku 1536, w okresie, kiedy Francisco Pizarro, jako gubernator Nowej Kastylii, poprosił o pomoc sąsiednie kolonie w stłumieniu powstania inków. W drodze z Panamy, choroba zmusiła go do zatrzymania się w Trujillo, dlatego do Limy dotarł dopiero w czerwcu lub lipcu. We wrześniu udał się jako kapitan generalny wraz ze armią do obleganego od 3 maja Cuzco.
Podczas toczącej się wojnie domowej, Pedro Álvarez Holguín walczył po stronie Francisco Pizarro, ale w rzeczywistości przysięgał wierność Almagro. Po przegranej bitwie pod Abancay 12 lipca 1537 roku ukrywa się, ostatecznie jednak dołącza do wojsk Almagro i u jego boku uczestniczy w bitwie pod Salinas, która odbyła się w kwietniu 1538 roku.
Mimo że Álvarez Holguín był po stronie almagrystów, Francisco Pizarro, w Limie na mocy aktu z dnia 24 marca 1541 nadał mu tytuł zastępcy gubernatora i kapitana generalnego Cusco. Pizarro wysyła go do prowincji Charcas. Kiedy almagryści mordują Pizarra Álvarez Holguín nie uznaje Almagra „Młodszego” jako nowego gubernatora i staje po stronie pizarrystów.
Z Cuzco Gómez de Tordoya wysyła do Holguína zawiadomienie, by powrócił i objął tymczasowo dowodzenie jako kapitan generalny wojsk lojalnych wobec hiszpańskiej korony.
W czerwcu 1541 roku wojska Holguina połączyły się w mieście Trujillo z oddziałami porucznika Pedro de Puellesa i Alvarado.
8 listopada 1541 roku wkracza w imieniu Vaca de Castro do Huamanga jako gubernator i kapitan generalny Cuzco, obejmując urząd przewodniczącego Rady. 10 marca 1542 roku mianowano nowe władze lokalne, a w dniu 24 grudnia 1542 roku Antonio de la Gama zastąpił Holguina na stanowisku gubernatora Cuzco.
W dniu 7 sierpnia 1542 roku do Limy przybył prawnik Vaca de Castro, w celu stłumienia buntu i przejęcia tymczasowego rządu w Wicekrólestwie. Holguin stawił się przed Vaca de Castro 8 czerwca 1542 roku w swojej kwaterze głównej w mieście Yungay – został mianowany na „Maestre de campo general” – generała polnego.
Kapitan Pedro Alvarez Holguin zginał w bitwie pod Chupas, gdzie 16 września 1542 roku spotkały się wojska buntowników i Korony. Pochowano go ze wszystkimi honorami w kościele San Cristóbal.
Juan de Ampudia
Urodzony: Jérez de la Frontera, Hiszpania
Zmarł: 1541, Popayán
Do Peru dotarł wraz z Pedro de Alvarado. Brał udział w podbojach Nikaragui, Peru, Ekwadoru i Kolumbii. De Ampudia uczestniczył w założeniu wielu miast, między innymi San Francisco de Quito (6 grudnia 1534 r).
Juan de Ampudia był wraz z Diego de Tapią, jednym z pierwszych burmistrzów (Alcaldes) rządu miasta Quito.
Jao członek wyprawy Pedro de Añasco założył miasto Timbío 1 listopada 1535 r.
Podjął wiele wypraw w dół rzeki Cauca.
24 grudnia 1536 r. wraz ze swoimi żołnierzami zajął wzgórze El Azafate , aby wspierać wojska Belalcázara udające się do miasta Popayán. Na rozkaz Benalcazara udał się za zbuntowanym kapitanem Osorio i w walce z jogo oddziałem został ranny w wyniku czego zmarł.
Pascual de Andagoya
Urodzony: 1495, Andagoya de Cuartango
Zmarł: 18 września 1548, Cuzco, Peru
Żona: Burmistrz Mejía (?- 1541, Buenaventura)
Dzieci: Juan de Andagoya
Andagoya uczestniczył w ekspedycji do Nowego Świata, która pod dowództwem Pedro Ariasa de Ávil wyruszyła z Hiszpanii 11 kwietnia 1514 roku. Ekspedycja składała się z armii 2000 ludzi i 22 statków mając za cel kolonizację Ameryki Środkowej .
Pobyt na kontynencie rozpoczął w Panamie, skąd w latach 1521-1523 kierował się na południe wzdłuż wybrzeża Kolumbii. Kiedy dotarł do rzeki San Juan ogłosił się gubernatorem. W roku 1522 chciał podbić terytorium zwane Birú lub Pirú, ale bez powodzenia.
Kiedy jego zdrowie się pogorszyło, wrócił do Panamy i ujawnił swoje odkrycia, mówiąc między innymi o bogactwach złota i srebra w Peru.
Andagoya został w roku 1539 nagrodzony przez Króla stanowiskiem Reprezentanta Indian.
W roku 1540 objął stanowisko gubernatora San Juan w prowincji Popayan, gdzie przybył ze swoja żona i synem. Syn został mianowany jego zastępca oraz gubernatorem Popayán.
Andagoya wysłał kapitana Jorge Robledo na podbój i zaludnienie nowych terytoriów. W wyniku tej ekspedycji założył w imieniu Andagoy w listopadzie 1541 roku miasto Antioquia, położone w dolinie rzeki Ebéjico. Ponieważ miasto to zostało założone na terenach podległych innemu gubernatorowi, a mianowicie Pedro de Heredia, Andagoya został schwytany w Cartagena de Indias.
Na początku roku 1542 kapitan Sebastián de Belalcázar , obalił Andagoyę ze stanowiska i ogłosił się nowym gubernatorem Popayán.
Belalcazar przeniósł miasto Antioquia w 1550 roku do miejscowości Santa Fe, tworząc Santa Fe de Antioquia.
Gonzalo Calvo de Barrientos
Był konkwistadorem, który przybył do Peru wraz z oddziałem Francisca Pizarro towarzysząc mu od pierwszych dni wyprawy. Pochodził z zasłużonej rodziny – jego ojciec miał tytuł Hidalgo, a dziadek był burmistrzem Montero Infante Don Enrique i mistrz zakonu Santiago.
Charakter miał jednak dość wredny, często dokonywał kradzieży i popadał w konflikty . Gdy Francisco Pizarro dowiedział się o jego poczynaniach, dla ostrzeżenia innych obciął Barrientosowi ucho i ogolił mu głowę na łyso.
Oszpecony był obiektem drwin i wyśmiewania przez innych Hiszpanów, którzy nazywali go „El Desorejado” (bezuszy).
Ponieważ cała sytuacja miała miejsce w okresie, gdy Hiszpanie uwięzili Atahualpę – władcę Inków – i oczekiwali na obiecany przez więźnia okup, Barrientos poprosił Inke, by pozwolił mu udać się gdzieś w odległe miejsca – byle dalej od swoich hiszpańskich towarzyszy.
Atahualpa pozwolił mu udać do doliny Aconcagua gdzie żyli Indianie Tangolonco i Michimalongo. Od Atahualpy otrzymał dwóch Indian Yanacona do pomocy oraz gwarancję, że nikt podczas drogi go nie zaatakuje. Istnieją zapiski, że w podróży towarzyszyli mu Anton Cerrada i Cuximay Ocllo. Szedł przez pustynie Atacama, dotarł do Los Vilos przy ujściu rzeki Conchali, potem przez około 100 km wędrował na południe wzdłuż wybrzeża, dotarł do Concon i do ujścia rzeki Aconcagua.
Gdy dotarł na miejsce kacyk plemienia Michimalongo przydzielił mu miejsce na dom i ziemię do uprawy oraz nadał imię Gasco. Żył wśród Indiańskiej społeczności zdobywając duży prestiż – wyrzekł się hiszpańskiego stylu życia, zgolił brodę, nosił stroje Indian, pomagał im w walkach plemiennych.
Jego pozycja była tak znacząca, że gdy 3 lata później (w roku 1536) Diego de Almagro dotarł tu ze swoją wyprawą, lokalni kacykowie pytali go jak się zachować w stosunku do Hiszpanów.
Oddział Almagra mógł czuć się u boku Barrientosa bezpiecznie. Wspólnie zwiedzali okolicę gdy reszta oddziału odpoczywała wśród przyjaznych tubylców.
Sielankowy nastrój skończył się, gdy Indianin będący u Hiszpanów tłumaczem, rozgłaszał wśród tubylców, że Hiszpanie to złodzieje, mordercy i że zależy im tylko na złocie.
Sprawę odkrył Barrientos, a uciekającego tłumacza Almagro pochwycił i nakazał zgładzić przez rozszarpanie końmi.
Hiszpanie nie widząc w okolicy bogatych prowincji postanowili powrócić do Cuzco.
Barrientos zdecydował się powrócić razem z nimi. Jego wartość dla Hiszpanów znacznie wzrosła, gdyż przebywając wśród Indian nauczył się ich języka, zwyczajów, sposobów walki oraz dobrze znał okolicę.
Drogę powrotną zaproponował przez pustynie Atacama i Pampa del Tamarugal.
I od tej chwili jego losy nie są jednoznaczne. Jedne kroniki mówią, że w drodze do Cuzco Barrientos uciekł i wrócił do Indian. Wraz z żoną i innymi rdzennymi mieszkańcami założył małą grupę pośrodku pasma górskiego, gdzie żył do śmierci.
Inna wersja mówi, że nie uciekł, dotarł do Cuzco a zginął w kwietniu 1538 roku, w bitwie pod Las Salinas.