W Peru, już od czasów Inków znane były cudowne właściwości drzewa mulli. 
Jego owoce są zebrane w długie, wąskie kiście, mają kształt okrągłych ziarenek. Kiedy są dojrzałe, mają na zewnątrz mocny, słodki smak, jednak w środku są bardzo gorzkie. Dlatego by sporządzić z nich napój, należy ugniatać lekko w ciepłej wodzie, dopóki nie wycieknie cała zawarta w nich słodycz, ale nie tak mocno, by wyciekła goryczka. Jeśli dopuścimy by z owoców uwolniła się gorycz, cały napój będzie do wylania.

Otrzymany sok po przefiltrowaniu odstawia się na 3-4 dni, by dojrzał.Finalny produkt jest smaczny, słodki i zdrowy. Stosowany przez chorych na drogi moczowe, mających problemy ze śledzioną, nerkami i pęcherzem.
Inkowie mieszali go także z kukurydzą, otrzymując napój jeszcze bardziej smaczniejszy.

Sok z owoców drzewa mulli można także gotować do zgęstnienia. Uzyskana melasa jest wystawiana na słońce i po jakimś czasie zmienia się w ocet.

Żywica z drzewa jest doskonała na drobne rany. Gotowane liście stosuje się natomiast w leczeniu dolegliwości nóg, na świerzb i wrzody. Gotowane liście to znakomity środek myjący całe ciało. Kawałki gałązek stosuje się do mycia zębów.

W dolinie Cuzco za czasów Inków drzew tych było bardzo dużo, ale w czasach kolonialnych Hiszpanie wycieli je z uwagi na drewno, które znakomicie nadawało się na węgiel drzewny. Chociaż trudny do rozpalenia, potem palił się długo aż do wypalenia się w popiół.