Inkowie bardzo dobrze zarządzali swoim Imperium.
Do sprawnego działania państwa bardzo ważna jest komunikacja i wymiana informacji. Biorąc pod uwagę, że Imperium przez podboje cały czas się rozwijało i powiększało swoją powierzchnię, komunikacja stała się zatem ważnym aspektem rozwoju państwa.
Inkowie stworzyli sieć wspaniałych dróg, które były szerokie, wyłożone kamieniami, zacienione drzewami, z wybudowanymi co pewien odcinek zajazdami, zwanymi przez Inków tambo.
Na ilustracji prezentuję niderlandzką mapę Peru sporządzoną w roku 1625 przez Hessela Gerritsza – uważanego za głównego holenderskiego kartografa XVII wieku – i opublikowaną w roku 1640 przez Johannesa de Laeta i Willema Janzsoona Blaeu w „Theatrum Orbis Terrarum”, czyli „Nowożytnym Atlasie Świata”.
Szlaki handlowe na mapach z okresu Wicekrólestwa Peru
Mapa obejmuje całe wybrzeże Morza Południowego (jak kiedyś nazywano Ocean Spokojny) od równika – opisanego na mapie jako „Linea Aqvinoctialis”, do zwrotnika Koziorożca – opisanego na mapie jako „Tropicvs Capricorni”.
