„Dzień dobry. Czy Pan Tomasz? Z tej strony Arkady Radosław Fiedler” …… Taki głos usłyszałem w słuchawce, gdy 17 lipca bieżącego roku odebrałem telefon.
Nie muszę mówić, że krew mi się zmroziła a nogi ugięły.
Pan Radosław, syn wielkiego, polskiego pisarza i podróżnika Arkadego Fiedlera dzwoni do mnie i zaprasza do Puszczykowa. Tam wraz z rodziną – żoną, bratem, dziećmi – prowadzi już od ponad 50-ciu lat „ Muzeum – Pracownię Literacką Arkadego Fiedlera w Puszczykowie”.
Cuzco to stolica Państwa Inków, założona – jak mówi Inkaska tradycja przez Manco Incę, na bagiennych terenach między rzekami Saphy i Tullumayo. Jego następca Sinchi Roca osuszył te bagna poprzez nałożenie warstwy żyznej ziemi o grubości dwóch i pół „palca”, dostarczonej z gór w pobliżu miasta.
Na ilustracji prezentuję niderlandzką mapę Peru sporządzoną w roku 1625 przez Hessela Gerritsza – uważanego za głównego holenderskiego kartografa XVII wieku – i opublikowaną w roku 1640 przez Johannesa de Laeta i Willema Janzsoona Blaeu w „Theatrum Orbis Terrarum”, czyli „Nowożytnym Atlasie Świata”.
Szlaki handlowe na mapach z okresu Wicekrólestwa Peru
Mapa obejmuje całe wybrzeże Morza Południowego (jak kiedyś nazywano Ocean Spokojny) od równika – opisanego na mapie jako „Linea Aqvinoctialis”, do zwrotnika Koziorożca – opisanego na mapie jako „Tropicvs Capricorni”.
Na moim Kanale YouTube pojawił się nowy film. Tym razem opowiadam o ósmym władcy państwa Inków, czyli o Ince Viracocha.
link do filmu
Na początku artykułu muszę podać Wam trzy ważne zasady:
Po pierwsze – Dla Inków najważniejszym miastem było Cuzco – stolica ich państwa.
Po drugie – Najważniejszym bóstwem było Słońce.
A po trzecie – Najważniejszą świątynią była ta poświęcona właśnie Słońcu.
We wszystkich większych miastach i ośrodkach religijnych powstawały świątynie Słońca, ale ta pierwsza, najważniejsza i największa znajdowała się w Cuzco.
Towarzystwo Jezusowe działało w Hiszpanii oraz jej koloniach według modelu „Humanizmu Chrześcijańskiego”. Ten model edukacyjny, był od końca XVI wieku bardzo specyficzny i powstał częściowo dzięki humanizmowi renesansowemu, jak również neo-scholastyce, wzmocnionej nowoczesnym modelem duchowym. Głównym założeniem był tomizm – system filozoficzny i teologiczny oparty na naukach św. Tomasza z Akwinu, żyjącego w XIII wieku. Tomizm charakteryzował się harmonijnym łączeniem rozumu i wiary, a także naciskiem na etykę i dążenie do poznania Boga. Oprócz tomizmu promowano studia klasyczne, oparte na nowoczesnej wiedzy o naukach ścisłych.
Od początku swojego istnienia „Towarzystwo Jezusowe” miało na celu jedną z głównych misji, jaką była ewangelizacja Indian Ameryki Południowej. Zakonnicy jezuiccy starali się przekazać im podstawy wiary chrześcijańskiej, gdyż wierzenia rdzennych mieszkańców były rozumiane jako bałwochwalstwo, a sami Indianie jako poganie.
W tym artykule „System monetarny Wicekrólestwa Peru” zaprezentuję politykę monetarną stosowaną w Peru, ale Peru tym kolonialnym, gdyż w czasach Inków pieniądze nie były znane, a handel miał charakter jedynie wymiany towarowej. W szczególnych przypadkach środkiem „płatniczym” u Inków mogły być takie towary jak muszle mullu, papryka, miedziane toporki lub liście koki.
Pierwsze zarządzenia monetarne wprowadził Alfons X Mądry – król Kastylii i Leonu – rządzący w latach 1252-1284. On to wprowadził wartość „Maravedi” jako jednostkę miary do ustalania relacji bimetalicznych a wszelką wymianę towarową realizowano za pomocą tzw. monet rachunkowych.
Jakie znamy symbole Peru, z czym Peru i Inkowie kojarzą się Państwu najbardziej?
No na pewno z lamą, na pewno z Machu Picchu, może też z tumi – czyli rytualnym nożem, jakim Inkascy kapłani podcinali gardła zwierzętom uśmiercanym podczas rytuałów religijnych.
A komuś na myśl przyszedł byk?
No tak…byk.
Czytaj dalej
Sporo ludzi zna język obcy, są tacy którzy znają ich kilka, ale ilu jest takich, którzy znają język dawnych Inków – język keczua (quechua, kiczua) – przez rdzennych Indian zwany runa-simi „językiem ludzi”, „mową ludzi”.
Już sami Peruwiańczycy zapominają język swoich przodków – na szczęście nieliczni – ale jest wśród nas, Polaków kilku badaczy, naukowców, historyków dla których język keczua nie stanowi problemu w komunikacji.
Jedną z takich osób jest Pan Roman Warszewski – dziennikarz, podróżnik, pisarz, autor kilkunastu książek i albumów poświęconych Ameryce Południowej – kontynentowi, który jak twierdzi kilku jego znajomych – zna jak własną kieszeń.
