W dniu 28 czerwca przypada Światowy Dzień Ceviche – czyli potrawy bezsprzecznie kojarzącej się z Peru.
Od lat ceviche jest niewątpliwie peruwiańską potrawą narodową. Jest to jedna z najbardziej reprezentatywnych potraw i jest doskonałym przykładem peruwiańskiej dumy. Podstawowym surowcem do jej przygotowania jest świeża, biała ryba, co czyni potrawę jedną z najsmaczniejszych i najbardziej popularnych dań kuchni peruwiańskiej.
113 rocznica odkrycia Machu Picchu.
24 lipca 1911 Hiram Bingham – Amerykanin, pracownik naukowy Uniwersytetu w Yale odkrył ruiny Machu Picchu – określane jako „Miasto w chmurach”, jedne z nowych siedmiu cudów świata. Ale czy był pierwszy? Na pewno pierwszym nieperuwiańczykiem – pierwszym był bowiem Agustin Lizarraga Ruiz, który dotarł tu w roku 1902.
Sam Bingham w swoim dzienniku pod datą 25 lipiec 1911 roku zanotował:
„Agustín Lizárraga jest odkrywcą Machu Picchu i mieszka na moście San Miguel, tuż przed przejazdem”.
Niebotyczny majątek Hernando Pizarro – jedynego z braci Pizarro który przeżył podbój Peru.
Hernando był Hiszpańskim konkwistadorem – synem pułkownika piechoty, weterana walk z Maurami i kampanii włoskich – Gonzalo Pizarro zwanego „Długim”. Hernando miał trzech braci – młodszego Francisco i starszych Juana i Gonzalo. Wszyscy uczestniczyli w podboju Imperium Inków.
W maju 1533 Hernando na statku „Santa Maria del Campo” udał się do Hiszpanii wioząc ze sobą tzw. Quinto real – czyli należną królowi Hiszpanii piątą część okupu przekazanego przez pojmanego władcę Inków Atahuallpe.
Na Plaza de Armas – głównym placu Cuzco, dawnej stolicy Imperium Inków, znajduje się fontanna, a na jej szczycie postać Inki Pacachutiego. Ale czy Inka stał tam od zawsze – okazuje się, że nie.
Historia tego pomnika jest niesamowita i zarazem bardzo ciekawa.
Lacsahuarina – tajemnicza formacja skalna
Ta ciekawa formacja skalna zwana Lacsahuarina, co w języku Inków, czyli w języku kechua znaczy „Dwie księżniczki”, określana jest także mianem „Korony Inków”. Znajduje się na wysokości 3921 m n.p.m. w centrum peruwiańskiego miasta Ayapiteg w dystrykcie Chavinillo (prowincja Yarowilca, region Huánuco)- około 60 km od miasta Huanuco.
Charakterystyczną cechą tego wzniesienia oprócz podobieństwa kształtu do korony jest to, że z uwagi na skład chemiczny skał wraz ze zmianą kąta padania światła słonecznego w ciągu dnia zmienia się jego kolor. Ponadto, ze szczytu można podziwiać panoramiczny widok na pasmo górskie Huayhuash i historyczny szlak Inków.
„Ama Sua, Ama Llulla i Ama Quella” – słowa te, które możemy przetłumaczyć jako „Nie bądź złodziejem, Nie bądź kłamcą, Nie bądź leniwy” – były niejako etosem, jaki przyświecał Inkom gdy tworzyli i rozwijali swoje Imperium.
W Cusco – w dawnej stolicy Inków – na rogu ulic Avenida Ramon Zavaleta i Tacna, znajduje się pomnik Inki trzymającego węzełkowe pismo kipu, a na dole wspomniana doktryna.
Te trzy zasady pozostawili Inkowie w spadku teraźniejszemu społeczeństwu, jako moralne wytyczne budowania zdrowego społeczeństwa. Zdrowego nie tylko z punktu widzenia medycznego – ale także ekonomicznego, politycznego, religijnego, społecznego, historycznego i przyrodniczego.
Im się to przez stulecia udawało – jak będzie z nami… zobaczymy.
Zapraszam do odwiedzenia strony na Facebook
Bałwochwalstwo to w rozumieniu Hiszpanów podbijających tereny Peru oddawaniu przeze tubylców czci wizerunkom bóstw – przedstawianych w postaci bałwanów, posągów, kamieni, mumii, wak, itp.
Na ilustracji znajduje się wizerunek bóstwa ze świątyni Pachacamac.
Jose Gabriel Condorcanqui urodził się ok. 1741 roku w Tincie. Był pra-pra wnukiem ostatniego inkaskiego przywódcy – Tupaca Amaru, dlatego gdy stanął na czele powstania Indian przybrał nazwisko Tupac Amaru II.
Wydarzenia te miały miejsce, gdy corregidorem – hiszpańskim urzędnikiem, reprezentantem władzy królewskiej – miasta Cuzco był Garcilaso de la Vega, ojciec kronikarza Inki Garcilaso de la Vegi.
Pierwsza inicjatywa mieszkańców miasta dotyczyła zebrania funduszy na wykupienie terenu, kościoła i znajdujących się tam innych budynków na rzecz mnichów z zakonu Św. Franciszka.
Czytaj dalej
Cuzco – infrastruktura starej stolicy.
Rozbudowa inkaskiej stolicy, przebiegała równolegle do rozbudowy samego imperium. Działo się tak dlatego, bo Inkowie sprowadzali do Cuzco curaków – czyli lokalnych władców podbitych prowincji. Stosowano przy tym następująca zasadę – jeśli dany curaca pochodził z podbitych terenów leżących na północ od Cuzco, to w Cuzco budował sobie dom w dzielnicy, z której droga wychodziła na północ. I tak samo postępowano w stosunku do curaców z terenów leżących na południe, na wschód i na zachód od stolicy. Jeśli w stolicy pojawiał się curaca z kolejnej podbitej prowincji leżącej np. na północ od Cuzco, to budował on swój dom obok poprzednika, zachowując jednak kolejną zasadę: „każdy z nich zachowywał miejsce odpowiadające swojej prowincji; jeśli znajdowała się po prawej od sąsiedniej, to dom stawiał też po prawej od sąsiada, a jeśli po lewej – to po lewej, a gdy z tyłu – to z tyłu, w takim ładzie i porządku”.
Czytaj dalej
