Dla Inków to bez wątpienia największe bóstwo, stworzyciel wszechrzeczy.
Wiracocha – określany także jako Wira Qucha, Wira Quchan.
Z etymologicznego punktu widzenia: Qucza to w języku Inków „rozsadnik z możliwością upraw”, Quchan to „konkretny rozsadnik”, wira to „dawca tożsamości”, „dawca życia”. Zatem określenie Wira Quchan można tłumaczyć jako „ocean tożsamości”, „wędrowiec życiodawca”.
Hiszpańskie miasta w Andach, budowane w epoce podboju i okresie kolonialnym, wyrastały z krajobrazu, blisko rzek lub strumieni, w miejscu płaskim ale zawsze u stóp góry.
Na YouTube ruszył kanał „Z miłości do Inków” na którym będę publikował filmy z informacjami o kulturze i historii Inków.
Zapraszam do oglądania, subskrypcji kanału, do polubień i komentarzy, udostępnijcie i przekażcie informację swoim znajomym.
Tu znajdziecie filmy na moim kanale
Zapraszam do odwiedzenia strony na Facebook
Jakie znamy symbole Peru, z czym Peru i Inkowie kojarzą się Państwu najbardziej?
No na pewno z lamą, na pewno z Machu Picchu, może też z tumi – czyli rytualnym nożem, jakim Inkascy kapłani podcinali gardła zwierzętom uśmiercanym podczas rytuałów religijnych.
A komuś na myśl przyszedł byk?
No tak…byk.
Czytaj dalej
Sporo ludzi zna język obcy, są tacy którzy znają ich kilka, ale ilu jest takich, którzy znają język dawnych Inków – język keczua (quechua, kiczua) – przez rdzennych Indian zwany runa-simi „językiem ludzi”, „mową ludzi”.
Już sami Peruwiańczycy zapominają język swoich przodków – na szczęście nieliczni – ale jest wśród nas, Polaków kilku badaczy, naukowców, historyków dla których język keczua nie stanowi problemu w komunikacji.
Jedną z takich osób jest Pan Roman Warszewski – dziennikarz, podróżnik, pisarz, autor kilkunastu książek i albumów poświęconych Ameryce Południowej – kontynentowi, który jak twierdzi kilku jego znajomych – zna jak własną kieszeń.
W dniu 28 czerwca przypada Światowy Dzień Ceviche – czyli potrawy bezsprzecznie kojarzącej się z Peru.
Od lat ceviche jest niewątpliwie peruwiańską potrawą narodową. Jest to jedna z najbardziej reprezentatywnych potraw i jest doskonałym przykładem peruwiańskiej dumy. Podstawowym surowcem do jej przygotowania jest świeża, biała ryba, co czyni potrawę jedną z najsmaczniejszych i najbardziej popularnych dań kuchni peruwiańskiej.
Lacsahuarina – tajemnicza formacja skalna
Ta ciekawa formacja skalna zwana Lacsahuarina, co w języku Inków, czyli w języku kechua znaczy „Dwie księżniczki”, określana jest także mianem „Korony Inków”. Znajduje się na wysokości 3921 m n.p.m. w centrum peruwiańskiego miasta Ayapiteg w dystrykcie Chavinillo (prowincja Yarowilca, region Huánuco)- około 60 km od miasta Huanuco.
Charakterystyczną cechą tego wzniesienia oprócz podobieństwa kształtu do korony jest to, że z uwagi na skład chemiczny skał wraz ze zmianą kąta padania światła słonecznego w ciągu dnia zmienia się jego kolor. Ponadto, ze szczytu można podziwiać panoramiczny widok na pasmo górskie Huayhuash i historyczny szlak Inków.
Czym jest soroche – tajemnicza choroba wysokogórska Andów, która daje o sobie znać na znacznych wysokościach przybyłym do Peru turystom, podróżnikom, badaczom, archeologom i andynistom? Zagrożenie jest spore, bo przecież w Andach 30 szczytów przekracza wysokość 6000 m.n.p.m, wiele współczesnych miast leży na wysokości ponad 3000 metrów, a znaczące stanowiska archeologiczne znajdują się Cerro El Plomo (5400m.), Las Tortolas (6332 m.), Cerro El Toro (6380 m.) Llullayllaco (6730 m.).
Czym jest tykwa i jakie znaczenie miała w kulturze andyjskiej? Otóż jest to pnąca, jednoroczna roślina – jej łacińska nazwa brzmi Lagenaria Ser. Ta tropikalna roślina z rodziny dyniowatych oprócz Ameryki Południowej uprawiana jest także w Afryce środkowej i południowej i na Madagaskarze- ale jako roślina introdukowana obecne występuje niemal na wszystkich kontynentach.
Tykwę charakteryzują pędy dochodzące do 2,5 metra, duże liście, o długości 10–14 cm., białe kwiaty oraz owoce – najbardziej rozpoznawalne. Są zdrewniałe i osiągają wielkość od 10 cm do 1 m. Mogą osiągać różne kształty (okrągłe, gruszkowate, podłużne). Kolor owocu zależny jest od gatunku. Owoce niektórych gatunków nadają się do jedzenia.
