Conquista słowo z języka hiszpańskiego, oznaczające podbój, zdobycie. Były to hiszpańskie wyprawy zbrojne, podejmowane od końca XV wieku w celu podboju nowo odkrytych terytoriów zamorskich w Amerykach, Afryce i Indiach. Ówczesnym usprawiedliwieniem konkwisty była walka z niewiernymi oraz nawracanie nowych ludów na katolicyzm.
Czytaj dalej
Ekspedycje ratunkowe wysłane przez Pizarro do obleganego Cuzco. W roku 1536 Inkowie rozpoczęli rewolucje, którą zainicjował Manco Inka. Z uwagi na to, że był on w tym okresie więziony w Cuzco przez Hiszpanów, rolę organizatora rebelii przejął Villac Umu – główny kapłan świątyni Coricancha.
Manco Inka, który do tej pory stosował metodę dyplomatycznej negocjacji, skłonił się do podjęcia walki, widzą jak konkwistadorzy traktują Indian, jego rodzinę, jak grabią i niszczą dorobek jego przodków. Manco Inca zdawał sobie sprawę, że walka na otwartym terenie z kawalerią hiszpańską, która wykorzystywała konie, była dla armii inkaskiej skazana na niepowodzenie. Jednak z uwagi na ukształtowanie peruwiańskiego terenu, zrodziła się dla Inków szansa odwrócenia tej sytuacji.
Uzbrojenie wojsk Hiszpańskich i Inkaskich. Armia inkaska posiadała dwa rodzaje broni: ofensywna i defensywną.
Broń ofensywna:
Łuki i strzały – najczęściej używana broń, głównie przez wojowników mieszkających w dżungli. Łuki mogły mieć 2 metry, a strzały długość od 1.2 do 1.5 metra.
Antañaui – oszczepy, miały czubki miedziane lub brązowe w kształcie stożka. Wnikały głęboko w ciało przeciwnika i przebijały tarcze.
Honda lub huaraca, które służyły do rzucania kamieniami. Lina była zakończona trzema odnogami, z umieszczonymi okrągłymi kamieniami. Wojownik rozkręcał linę nad głową, a rzut powodował okręcanie się jej na przeciwniku. Inkowie stosowali ta broń do powalania hiszpańskich koni. Stosowano także z rozżarzonym kamieniami jako pociski zapalające – taki manewr stosowano przy oblężeniu Cuzco. Czytaj dalej
Trzy wyprawy Francisco Pizarro.
Pierwsze wzmianki o bogactwie nieznanego jeszcze przez Europejczyków państwa Inków dotarły do hiszpańskich zdobywców Nowego Świata. Były to zazwyczaj podróże awanturniczych oddziałów pływających po czwartej wyprawie Kolumba – po obszarach środkowo- i południowo-amerykańskich.
Finansowanie tych pierwszych wypraw odbywało się przez bogatych kupców, którzy pod pretekstem zdobywania nowych ziem dla Hiszpańskiego króla uprawiali handel niewolnikami i poszukali złota.
Pierwsze wyprawy skierowane na północne wybrzeże Ameryki Południowej wypływały w latach 1508 – 1515 i docierały do zatoki Darien.
Wojna domowa między Huascarem i Atahualpą. Przypuszcza się, iż w wyniku rozprzestrzeniających w szybkim tempie chorób, w roku 1527 (lub 1528) zmarł zasiadający na tronie inków Huayna Capac – za którego panowania imperium Tawantinsuyu znacznie się rozwinęło i powiększyło swoje terytorium o podbite ziemie.
Choroby, które wśród mieszkańców Ameryki Południowej niosły takie spustoszenie, pojawiły się na kontynencie wraz z pierwszymi Europejczykami, czyli około roku 1494. Wtedy to, Krzysztof Kolumb, podczas swojej drugiej wyprawy, dotarł do Morza Karaibskiego, zapoczątkowując penetrację okolicznych wysp i wybrzeża kontynentu. Europejczycy, zupełnie nieświadomie, przywieźli ze sobą zarazki odry, kokluszu, grypy i głównie ospy, które rozprzestrzeniały się od północy ku południowych krańcach Ameryki Południowej.