Dla tych z Państwa, którzy historię Inków znają tylko z podstawowych wiadomości internetowych, Atahualpa kojarzony jest:
Ale czy na pewno należy go tak żałować i mu współczuć?
Czytaj dalej
Państwo Inków prosperowało dobrze i szybko się rozwijało. Trudno to sobie wyobrazić, biorąc pod uwagę fakt, że narody tworzące Imperium nie znały pisma, nie znały koła, nie znały żelaza. Nie znali także wielu zwierząt i roślin, tak potrzebnych do rozwoju gospodarki i rolnictwa.
W pierwszych latach po pojawieniu się Hiszpanów na kontynencie, towary, zwierzęta i rośliny sprowadzane z Hiszpanii były bardzo drogie. Z czasem, gdy polityka rolna i hodowlana doprowadziła do powiększania się stad i pól uprawnych, ceny poszczególnych towarów spadały.
Historia ta sięga czasów, gdy władcą Państwa Inków był Huayna Capac, czyli okresu między 1467 a 1525 rokiem.
By dobrze zrozumieć to wydarzenie pozwolę sobie na krótkie wprowadzenie, by mieli Państwo świadomość polityki terytorialnej Inków. Otóż każdy następny władca tego kraju za podstawowy cel brał sobie systematyczne powiększanie terytorium Imperium. Organizowano wyprawy lecz w pierwszej kolejności starano się podbić nowe prowincje bez rozlewu krwi, na zasadzie rokowań, obietnic, łaski i współpracy. Walki zbrojne zdarzały się jedynie wtedy, gdy napotykano na opór mieszkańców podbijanych terenów.
Czytaj dalej
Peregrina – największa perła na świecie.
Perła – z uwagi na trudność ich wydobycia Inkowie zakazali ich pozyskiwania i nie stosowali ich jako ozdoby. Dopiero w czasach Hiszpańskich zaczęto je pozyskiwać i eksportować do Europy. Najwięcej pozyskiwano z Morza Południowego koło Panamy i Morza Północnego, gdzie wpływa Rzeka Siekiery.
Czytaj dalej
Jak Inkowie dbali o włosy i cerę.
Fryzury różniły się zależnie od plemienia.
Kobiety Inkaskie nosiły długie, czarne włosy, zazwyczaj rozpuszczone, czasem przepasane wąską wstążką.
Czytaj dalej
Kiedy Hiszpańscy konkwistadorzy podbijali tereny Inkaskiego Imperium, jednym z etapów ich działań był podbój ziem dziś leżących na terenie Chile.
Podczas podziału zdobytych ziem, sporą część nadziału w Chile otrzymał Pedro de Valdivia. Był on Hiszpańskim konkwistadorem, który dotarł do Peru w roku 1537, czyli kilka lat po Francisco Pizarro.
Czytaj dalej
W czasach Inci Yapanqi państwo Inków poszerzyło się między innymi o tereny prowincji Musu – znanej z żyznej ziemi oraz z licznej i wojowniczej ludności – leżącej około 200 leag na wschód od Cuzco – stolicy Imperium.
Czytaj dalej
Wydarzenia te miały miejsce, gdy corregidorem – hiszpańskim urzędnikiem, reprezentantem władzy królewskiej – miasta Cuzco był Garcilaso de la Vega, ojciec kronikarza Inki Garcilaso de la Vegi.
Pierwsza inicjatywa mieszkańców miasta dotyczyła zebrania funduszy na wykupienie terenu, kościoła i znajdujących się tam innych budynków na rzecz mnichów z zakonu Św. Franciszka.
Czytaj dalej
Cuzco – infrastruktura starej stolicy.
Rozbudowa inkaskiej stolicy, przebiegała równolegle do rozbudowy samego imperium. Działo się tak dlatego, bo Inkowie sprowadzali do Cuzco curaków – czyli lokalnych władców podbitych prowincji. Stosowano przy tym następująca zasadę – jeśli dany curaca pochodził z podbitych terenów leżących na północ od Cuzco, to w Cuzco budował sobie dom w dzielnicy, z której droga wychodziła na północ. I tak samo postępowano w stosunku do curaców z terenów leżących na południe, na wschód i na zachód od stolicy. Jeśli w stolicy pojawiał się curaca z kolejnej podbitej prowincji leżącej np. na północ od Cuzco, to budował on swój dom obok poprzednika, zachowując jednak kolejną zasadę: „każdy z nich zachowywał miejsce odpowiadające swojej prowincji; jeśli znajdowała się po prawej od sąsiedniej, to dom stawiał też po prawej od sąsiada, a jeśli po lewej – to po lewej, a gdy z tyłu – to z tyłu, w takim ładzie i porządku”.
Czytaj dalej