Alejo Garcia był Portugalczykiem, który – jak głosi legenda – był pierwszym białym człowiekiem który postawił swoją stopę na Inkaskiej ziemi.
To mało znana opowieść. Ci, którzy poszukują informacji o zdobywcach, najczęściej słyszą lub czytają o Francisco Pizarro lub Diego de Almagro – ale oni pierwszy raz dotarli do kraju Inków dopiero w roku 1524.
Na stronie „Feel Peru Travel” – Polskiego Biura Podróży w Ameryce Południowej ukazał się artykuł o Inkach i o Peru – mojego autorstwa. Zapraszam do lektury.
Pchla danina. Z plemieniem Ura (Uru, Uros), zamieszkującym jezioro Titicaca związana jest ciekawa legenda. Byli to ludzie koczujący na wyspach jeziora, mieszkający w trzcinowych chatach i pływający po jeziorze na tratwach wykonywanych z trzciny totora, porastającej brzegi. Posiadali swój własny język i znacznie ciemniejsza karnację od Inków.
Okup Atahualpy. Była sobota, 16 listopad 1532 roku, kiedy Atahualpa – Sapa Inka państwa Inków – został w Cajamarca pojmany przez Hiszpańskich konkwistadorów, dowodzonych przez Francisco Pizarro.
Przetrzymywano go w pewnym pomieszczeniu niedaleko Cajamarca.
W zamian za uwolnienie zaoferował Hiszpanom niebotyczny okup. Wyciągnął rękę i oświadczył, że do tej wysokości wypełni to pomieszczenie złotem, a srebrem pomieszczenie mniejsze, stojące obok, ale za to wypełni je dwa razy. Linię narysował Atahualpa kawałkiem zwęglonego drewna które wypadło z ogniska.
El Dorado – wyprawa Pizarro i Orellany. W czasach podboju, rdzenni mieszkańcy Peru często przekazywali Hiszpanom informacje o ukrytych na terenie państwa Inków skarbach i bogatych krainach.
Z opowieści inkaskiej konkubiny Hernando Pizarra wynikało, że na wschodzie kraju żyje „pozłacany króla”, który rzekomo miał władać tamtą okolicą. A ponieważ słowo „pozłacany” w języku hiszpańskim znaczy „El Dorado” – tak zaczęto określać tą mityczna krainę.
Hiszpania: polityka kościół papież – w okresie podboju państwa Inków.
W roku 711 muzułmańska armia Maurów z północnej Afryki najechała na chrześcijańskich Wizygotów zamieszkujących tereny półwyspu Iberyjskiego. Arabowie nazwali ten region Al_Andalus. Dopiero w roku 1502 podpisano akt kapitulacyjny, gwarantujący muzułmanom nietykalność. Uchylono go jednak i pozostali Maurowie zostali ostatecznie zmuszeni do opuszczenia Hiszpanii lub przyjęcia religii chrześcijańskiej. Moryskowie – bo tak nazywano muzułmanów, którzy przyjęli wiarę chrześcijańską – stanowili znaczną część społeczeństwa, głównie w Aragonii, Walencji i Andaluzji. Do ostatecznego wypędzeni ich z półwyspu doszło pomiędzy 1609 a 1614 rokiem.
Czytaj dalej
Skąd się wzięli konkwistadorzy? ….
W Europie XV wieku priorytetem było znalezienie drogi morskiej do Indii, z którą szybko rozwijał się handel.
Sytuację komplikowali Turcy, którzy uniemożliwili miastom śródziemnomorskim handel z Dalekim Wschodem.
W roku 1487 Portugalczycy odkryli drogę do Indii biegnącą wokół Afryki. Portugalczycy zyskali przywileje papieskie gwarantujące im wyłączność na tej trasie, zatem dla statków Hiszpańskich ta droga była już niedostępna.
Po bratobójczej bitwie z ugrupowaniem Diego de Almagra (Las Salinas w 1538) gubernatorem Cuzco został Hernando Pizarro, brat przebywającego w Ciudad de los Reyes, czyli „Mieście Królów” Francisco. Wszystkim zwolennikom Pizarro zależało na tym, by jak najszybciej i za wszelką cenę pozbyć się z Cuzco zwolenników Almagra.
W artykule wyprawa Pedro de Candii do krainy Ambaya.
Diego de Almagro więziony w Coricancha – inkaskiej Świątyni Słońca w Cuzco – po bratobójczym boju pod Las Salinas, podyktował notariuszowi w dniu 8 lipca 1538 swój testament.
W kronikach możemy znaleźć dwie daty tej potyczki – znanej jako bitwa pod Las Salinas. Inkaska nazwa tej miejscowości brzmiała Cachipampa.
Jedne wskazują 6 kwietnia 1538 roku, inne bardziej precyzyjnie wskazują, iż była to niedziela 26 kwietnia – w dniu św. Łazarza.